Skip to main content

Beleefd zijn kost geen geld (integendeel, het brengt op!)

kortingSoms komt een mens toch wat tegen op het internet: in de Veejes van A is er een restaurant dat korting geeft omdat de kindjes braaf zijn geweest. Ongetwijfeld een marketingstunt en die is gelukt. Het is zelfs tot op een nieuwssite (nuja) in België geraakt.

Je kent dat wel: eens om de zoveel tijd ga je eens lekker uit eten en blijkbaar heeft er een koppel hetzelfde gedacht maar zijn ze een babysit vergeten te bestellen. Hop hop, die kinderen mee op restaurant dan maar. En dat jengelt, dat roept, dat loopt en jouw leuke maaltijd wordt er een van tandengeknars en opgekropte woede.

Ikzelf ben nu ook niet zo stoer om de ouders daarop aan te spreken (meestal hebben die toch niet door dat het stoort en volgt er een verontwaardigde blik en eventueel het planten van een botermes tussen de ribben, dus dat kunnen we missen). Ik probeer oogcontact met het kind te zoeken want ik heb naar het schijnt één sterk wapen: een norse blik. Helpt soms, soms ook niet. Een andere oplossing: naar het toilet gaan terwijl die kinderen aan het rondlopen zijn en onderweg één van die ettertjes per ongeluk omver lopen. Die kinderen gedragen zich immers als kippen: die lopen altijd dezelfde route. Dus als je dat even aanschouwt en analyseert weet je precies waar je moet zijn op welk moment om er eentje tegen te komen. Laat de boze reacties maar komen.

Maar waarvoor zouden we zo nog allemaal korting kunnen geven als deze trend zich doorzet? Ik denk zo bijvoorbeeld aan:

  • een goedkopere autoverzekering voor wie niet op de bumper van elke voorganger gaat kleven;
  • korting op bierblikjes voor tijdens een stakingsactie voor dát personeel van de nmbs dat erin slaagt om toch enkele van de treinen op tijd te laten rijden;
  • korting aan een kassa voor mensen die niet proberen voor te steken;
  • korting op binnenhuisdeuren voor diegenen die al eens een deur open houden voor iemand anders;
  • korting op een internetaansluiting voor diegenen die die aansluiting niet gebruiken om lekker anoniem scheldmails naar politici of webmasters te sturen (jaja, dat gebeurt!);

Enzovoort enzoverder. Maar misschien moeten we nu ook niet alles in geld uitdrukken. Misschien is het gewoon leuk om allemaal wat beleefder te zijn. “Ben je weer in een filosofische bui, Pedro?”. Yep, dat gebeurt al eens, en dat mag. En wat ik eigenlijk wilde zeggen: ik vind het bizar dat mensen met geld beloond zouden worden voor dingen die eigenlijk de normaalste zaak van de wereld zijn als we allemaal hiep hoi blij willen samenleven. Maar ik vermoed dat het in deze vooral een marketingstunt is.

En delen maar!

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

7 gedachten over “Beleefd zijn kost geen geld (integendeel, het brengt op!)

  1. Ik zou bijna zeggen: wacht maar tot je zelf kinderen hebt!
    Ik denk dat bijna alle koppels die nog geen kinderen hadden, vroeger zeiden: wij gaan het anders doen! Onze kinderen moeten braaf zitten en gehoorzaam zijn. Helaas werkt het in de praktijk toch anders… Maar dat neemt niet weg dat ik me soms ook aan andere kinderen erger, hoor!

    Weet je wie ze trouwens ook korting mogen geven? Hondenbezitters die de poep van hun viervoeter(s) WEL opruimen.

  2. Ik heb hard gelachen om je stukje. Ik heb zelf ook twee kinderen en ik neem ze dan ook niet mee naar een luxe restaurant. Je hebt restaurants waar je met kinderen kan komen dan weten de overige gasten dan ook dat ze overlast kunnen ondervinden en je hebt restaurants waar je niet met kinderen heen gaat (tenzij ze zich heel goed kunnen gedragen). In een restaurant, winkel of iets dergelijks wordt niet gerend, geschreewd, gegild etc etc. Ik ga de volgende keer toch eens opletten of ze inderdaad steeds dezelfde route lopen :-). Maargoed het is een eeuwige discussie net zoals kinderen in een vliegtuig. Veel ouders voelen zich meteen aangevallen. Als ik met mijn kinderen ga uit eten of vliegen horen anderen geen last te hebben van mijn kinderen. Zijn ze nog te jong en ongeduldig dan niet naar een restaurant maar lekker naar een pannenkoekenhuis of de Mac D.
    Ingrid

  3. Tsja Pedro,

    Dacht meteen hetzelfde als Mevrouw W.
    Ben sinds een kleine tijd ook papa en het voelde wel even raar om voor de allereerste keer buiten gekeken te worden.

    We hadden gekozen voor een brasserie (gn restaurant hé) voor een croqueske en hadden speciaal gevraagd voor een hoekske waar er zo min mogelijk mensen waren om het kleintje én de andere mensen wat te sparen. Toch kon ik de mensen van op afstand horen roepen dat dat toch schandalig was (ééntje was zo’n 16jarig ventje).
    Gevolg eten laten inpakken en het pand verlaten mét priemende blikken in de rug.
    Goed nieuws voor je, we hebben het vooralsnog nog niet aangedurfd om nog eens een keer iets te gaan eten samen.

    In onze hip hoi blije samenleving zou er best wel wat meer tolerantie mogen bestaan voor die ganse samenleving – jongste t/m oudste – ipv alles te projecteren op het eigenste nu.

    Overigens vermoed ik die 58 dollar ook niet in een sterrenrestaurant is gespendeerd.
    Eéntje om te onthouden voor als je met die kleine koters van je start :-)

  4. Ik had het kunnen denken dat er mensen zouden zijn die door dit stukje ervan uitgaan dat ik vind dat kinderen buiten aan een lantaarnpaal gebonden moeten worden als de ouders ergens binnen zitten.

    Daar gaat dit stukje niet over, echt niet. Niemand hoeft zich aangevallen te voelen, behalve dan diegenen die het blijkbaar normaal vinden dat zij met hun gebroed andere mensen hun maaltijd mogen vergallen, want anders zijn die niet “tolerant”.

    Voor alle duidelijkheid: ik heb niets tegen mensen met kinderen. Ik heb niets tegen mensen die met hun kinderen op restaurant gaan. Dat daar wat extra leven door in de brouwerij komt: geen probleem. Maar er zit wat tussen hoor, en die hun ouders merken dat vaak niet meer en vinden dat dan maar normaal. Dat zijn diezelfde mensen die vinden dat ik niets over kinderen mag zeggen omdat ik er nog geen heb (toch niet dat ik weet).

    Maar daar ging dit artikel dus niet over, en ik heb het met opzet zo “over-the-top” geschreven. Mijn excuses als ik iemand “gekwetst” heb, met of zonder kinderen. Bij een volgende gelegenheid zal ik deze uitleg eronder zetten.

    Ik zag in dit artikel op hln.be een mooi “teken des tijds”: alles moet in geld uitgedrukt worden. Daar ging dit stukje over.

    Voor alle duidelijkheid: ik kijk niet kwaad naar de ouders, maar naar de kinderen. Dat helpt echt wel. En ik loop niet met opzet van die ettertjes omver. Het is me wel al twee maal overkomen, maar dat was niet met opzet. Dat lag vooral aan het feit dat die kinderen als gekken rondliepen in een deftig restaurant, en ik moest pipi doen.

    Oh ja: ik vind die korting dus geen goed idee. Ik vind kinderen weren uit restaurants ook geen goed idee. Ik vind tolerantie en beleefdheid wel een goed idee.

  5. Tolerantie en beleefdheid moet aangeleerd worden en dus is de kindertopic wel van groot belang.

    Een verzoek aan iedereen met kinderen: neem ze alsjeblief overal mee!

    Hoe moeten ze zich anders leren te gedragen in de bib, op het openbaar vervoer, aan de drukke kassa op zaterdagmiddag, op restaurant, in een museum?

    Ik ben mijn ouders dankbaar dat wij (met 4) altijd en overal mee op sleeptouw genomen werden. Waarschijnlijk lag het ook voor een deel aan onze genen dat we beleefde en brave kinderen waren, maar ook met speelsere kinderen moet dat lukken.

    Dus wij sleuren de onze sinds hun geboorte ook overal mee, naar elke winkel, soms de hele zaterdag. Ze hebben er zelf niets aan, maar ze leren onbewust veel. Ik zie bij veel vriendinnen dat hun kinderen nauwelijks zo’n ervaringen opdoen “want met 2 kinderen naar de Colruyt gaan is zo lastig”. Ja, lastiger dan zonder, dat is waar. Maar als ze bij de bakker al niet spontaan danku kunnen zeggen bij het krijgen van een snoepje, zal de rest ook niet goed lukken.

    Daarbij heeft elk kind wel eens kuren of is het te moe of te hongerig of ziekjes en maak je niet zo’n goede indruk, maar besef gewoon dat elk kind dat wel eens heeft. Laat je niet buitenkijken. Of ga je dat de volgende 18 jaar laten doen?

    O, Pedro, en in plaats van naar de kinderen te kijken, priem ik wel ostentatief naar de ouders! Zij zijn verantwoordelijk voor de opvoeding, het is hun taak te weten of te zien of hun kinderen overlast veroorzaken (en er dan nog liefst iets aan doen).

    Maar de praktijk is meestal anders. Wij waren dit weekend in de Quick en we zagen dat veel ouders er zich weinig van aantrekken. Zij zitten rustig aan tafel en de kinderen hossen rond. Er zat naast ons een kleintje te huilen omdat ze haar schoenen niet uit kreeg, niemand die piepte (wij hebben haar dan maar geholpen), een jongentje ging gewoon bij andere mensen zitten en gooide zijn jas op hun tafel toen hij ging spelen. Kinderen zijn speels en enthousiast en dat mag zo blijven, het viel me gewoon op dat er geen ouders waren die vertelden hoe het wel moet. Ook al ben je in de Quick.

    Daarna zijn we naar het Huis van Alijn geweest, mijn kinderen waren voorbeeldige museumbezoekers :-)

  6. Laatst met mijn 8jarige uiteten geweest. Zij ergerde zich groen en geel aan de andere kinderen in het restaurant die steeds langs onze tafel renden en haar aanstootten. Daar heb ik toen iets van tegen de bedienig gezegd die dat keurig overbracht naar de andere ouders. Die waren daar niet van gediend. Loslopende kinderen prima, maar je enige doel is het toilet of je eigen tafel zonder rennen of schreeuwen. Net als thuis zit je gewoon rustig aan tafel. Als ouders zorg je voorvermaak aan tafel: kleurboek, leesboek of desnoods zo’n ds.

  7. Ik vind net dat er veel meer kindvriendelijke restaurants moeten komen en als je per sé ergens wilt eten zonder kinderen je maar naar een luxerestaurant moet :-)

    Hoe erg ik ook gebrand ben op een goede opvoeding, respect en beleefdheid voor mijn kind, je hebt nu eenmaal niet alles in de hand. Soms vindt je geen babysit (en sorry, ouders hebben ook nog recht op een leven en familie-uitjes :-)), is de babysit ziek of verhinderd of wilt familie graag dat je je kind meeneemt. En laat hij net die dag een moeilijke dag hebben, weinig geslapen hebben of TE enthousiast zijn omdat zijn lievelingsnichtje er ook is en zijn oren niet meer weten staan.

    Ouder zijn is soms met het schaamrood op je wangen ergens moeten vertrekken. Een kind is een kind, heb je geen aan/uit knopje bij :-)

    Maar ik snap wel als je bedoelt dat de kinderen het kot op stelten zitten en de ouders het maar normaal lijken te vinden en er niks op zeggen ofzo.

Reacties zijn gesloten.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten