Skip to main content

Ben ik gierig?

Het is een vraag die al enkele dagen door m’n hoofd spookt. Tijd om die dus te beantwoorden. Een duidelijke systematiek lijkt me hier aangewezen, en die is dan ook de volgende: definitie opzoeken -> eigen gedrag toetsen aan definitie -> conclusie. Een makkie, weer een blogpost erbij. Maar zo simpel was het niet.

De definitie:

Ik mis daar de nodige duiding bij. Want ik ben niet altijd “niet bereid iets van mijn bezit af te staan”. Bij een overval wel, dan ben ik niet echt bereid, maar dan wordt ik gedwongen. Dus onder dwang ben ik gierig. Maar wat als er geen dwang is? Ben ik dan bereid iets van mijn bezit af te staan?

Uiteraard wel, ik geef graag geld uit. Maar niet aan alles, niet altijd. Geld uitgeven is het doel niet, het is een middel. Ik geef graag een rondje op café, en ik vind het niet erg als ik er eentje meer gegeven heb. Dat geld is uitgegeven aan een mooie avond, met vrienden. Dan tel ik mijn geld niet. Ook als ik op restaurant ga maakt het me niet uit. Die vijf euro die die zeevruchtenschotel meer kost, dat gaat het echt niet maken. Maar daarnaast? Eigenlijk hou ik mijn geld dan liever op zak.

Maar dat klinkt dan ook weer zo slecht: net alsof ik dat geld niet wil uitgeven om er almaar meer te hebben. Maar dat klopt ook niet. Ik kick niet op een stijgende spaarrekening. Al is dat wel fijn natuurlijk, maar ook dat is geen doel.

Dus waarom geef ik dan almaar minder uit? Daar kunnen verschillende redenen voor zijn, we gaan ze hier eens overlopen:

  • “omdat het moet”: het moet niet. Ik kan rustig enkele honderden euro’s per maand meer uitgeven, zonder dat het me pijn doet. Ik blijf ook maar roken, en dat is pas geld weggooien (daar gaan we ook nog eens iets aan doen, maar later meer daarover).
  • “voor het milieu”: klinkt goed, maar dat is eigenlijk ook geen drijfveer. Ik kan me wel indekken tegen ecofundamentalisten, maar dat is ook het doel niet. De planeet zal nog wel mijn leven meegaan, en anders is het ook maar zo (klinkt niet zo correct, ik weet het, maar ik ben eerlijk)
  • “omdat ik spaar voor iets groots”: gedeeltelijk waar. Ik wil terug een huis kopen, samen met die prachtvriendin van me. En dan maar kinderen kweken, uit liefde. Maar ik dwaal af. Ik wil geen groot huis, geen kasteel. Ik wil een gezellige thuis, dat huis zal geen statussymbool zijn. Daar zijn middelen voor nodig, maar nog geen idee hoeveel. Dat moeten we nog uitzoeken.
  • “omdat ik me beter wil voelen dan “de massa” “: ook niet. Ik weet dat ik soms betweterig kan overkomen, maar ik kijk op niemand neer. Iedereen doet wat hij wil en hoe hij dat wil, en ik heb daar geen oordeel over.

Dus ik houd een deel van mijn geld op zak, en om geen enkele van de bovenstaande redenen. Wat dan wel? Na lang nadenken ben ik daarachter gekomen: ik koop niet graag. Niet om geld over te houden, maar gewoon omdat ik niet graag koop. Dat mijn geld in mijn zakken blijft, dat is mooi meegenomen, maar ook al zou het verdwijnen, het kon me bitter weinig schelen (totdat het zover is, natuurlijk, maar soit).

Ik koop niet graag. Ik ga niet graag winkelen, ik hou niet van shoppen, het maakt me niet gelukkig. En als ik dan toch een beetje uit de hoogte mag doen: ik ken niemand die daar echt van geniet. Kijk maar eens in een winkelstraat op zaterdagnamiddag. Iedereen opgefokt, en zure gezichten.

Waarom doet iedereen dat dan toch, dat consumeren? Geen idee. Zijn we echt gelukkig met die nieuwe gsm (die 100 dingen kan die we nooit zullen gebruiken?). In de lagere school heb ik nog de piramide van Maslow moeten studeren. Voor zij die hem niet kennen: ziehier:

Maar die piramide klopt niet meer. Waar steek je die behoefte om altijd maar te consumeren, zelfs met geld dat we niet hebben? Doen we als maatschappij nog aan zelfontplooiing? Sinds ik niet meer koop voel ik me stijgen in die piramide, en mijn god, dat voelt goed. Ik sta scherp, ik zie alles, ik voel alles, ik proef alles (en ik heb nog geld op mijn rekening).

Waarom anderen het doen, dat keihard consumeren, dat weet ik dus niet, ik weet enkel waarom ik het niet doe. En dat is niet gierig zijn. En dan nog.

Ik wil hier niet prekerig overkomen, maar ik vraag het me allemaal af.

En jij? Ben jij gierig? Of kan je geen geld houden? Heb jij een filosofie over die munten in je zakken? Ik hoor het graag.

En delen maar!

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

8 gedachten over “Ben ik gierig?

  1. Nee, ben niet gierig. Ik geef alleen steeds minder graag geld uit. haha. Verleg steeds meer mijn grenzen met spaarpotjes. Die worden steeds voller. De wensen (zoals een nieuwe vloer) worden steeds vaker uitgesteld. Kan nog een jaartje wachten. En eigenlijk kan het ook nog een jaartje wachten.

  2. Ik noem mezelf ook niet ‘gierig’ want volgens mij ben je dat maar als je jezelf en je gezin ‘tekort’ doet omdat je persé geld wil oppotten. Ik vind het consuminderen gewoon leuk en dat het bedrag van onze spaarrekeningen, beleggingen aangroeit is leuk meegenomen. Ik zie het consuminderen dan ook eerder als een plezante tijdverdrijving, een hobby of een sport die dan nog wat opbrengt ook…..Het is ook niet zo dat ik enkel maar ‘oppot’. Jaren geleden hebben we besloten dat, eens we een bepaald spaardoel bereikt hadden, ik zou beginnen ‘uitdelen’ aan onze volwassen kinderen. Zij zitten nu in een fase waarin ze het geld meer dan nodig hebben : verbouwingen, echtscheiding (gelukkig maar bij één kind)en het dus ook beter kunnen gebruiken of wij. Trouwens, ik heb oude niet bij elkaar passende meubels maar koop bewust geen nieuwe gewoon omdat het me niet interesseert ‘hoe’ mijn interieur eruit ziet en zolang die meubels niet uit elkaar vallen, heb ik geen nood aan nieuwe. Het doet me veel meer plezier om de kinderen af en toe iets toe te stoppen zodat ze hun dromen makkelijker kunnen realiseren.

  3. @ Monique en MMMM: ik ben dus niet de enige die er zo over denkt. Maar je voelt toch voortdurend die druk om te consumeren? Al is het almaar makkelijker om daar niet aan toe te geven. Ik ben rustiger en gelukkiger.

  4. Pedro, neen, ik voel absoluut geen ‘druk’ om te consumeren….Ik laat me totaal niet beïnvloeden door wat anderen denken, doen, kopen. Ik denk dat vele mensen nét meer en meer consumeren gewoon omdat ze niet willen onderdoen voor anderen en zich dat ‘meerconsumeren’ eigenlijk niet altijd kunnen permitteren. Misschien is het een beetje eigen aan jonge mensen dat ze zich veel makkelijker laten beïnvloeden door vrienden, collega’s…. Met het ouder worden, meer levenservaring te krijgen, ups en downs gehad te hebben in het leven bekijk ik de dingen op een andere manier of pakweg 25 jaar geleden. De drang naar consumeren is er volgens mij bij velen gewoon onder druk van de maatschappij maar hoe meer je leert relativeren, hoe minder belang het uiterlijke vertoon van de maatschappij een mens ‘raakt’. (allé, dat is bij mij toch ‘t geval)Tijden veranderen, mensen veranderen, relaties veranderen….

    1. Ik voel ook almaar minder consumeerdruk, maar toch. Als je rond je kijkt, dan zie je toch dat heel onze maatschappij daar op gestoeld is. Jammer vind ik dat (zonder de geitenwollensokkenkerel uit te hangen). Ik ben ook al wat ouder, maar ik weet niet of het daarmee te maken heeft. Bij mij zit het echt in mijn hoofd, dat feit dat luxe niet gelukkig maakt. Maar een vrek ben ik ook niet, verre van.

      1. Tja, Pedro, ik denk dat door het ouder worden bij velen de manier waarop zij tegen het leven aankijken volledig ‘anders’ is of bij jongere mensen die zich grotendeels laten leiden door ‘ eisen en verwachtingen van de maatschappij’. Door zich minder te laten ‘leiden’ besef je meer waar het in het leven allemaal om draait nl het echt gelukkig zijn met geliefden en al de rest, het uiterlijke vertoon wordt gewoon minder belangrijk en verdwijnt grotendeels naar de achtergrond. Mijn man en ik leven gewoon ‘anders’ of de meesten maar zijn daar echt niet minder gelukkig door, integendeel…. Ik denk dat we, net doordat we niet ten onder gaan aan de druk van buitenaf, we veel ‘vrijer’ zijn en vrijheid brengt rust in het leven, rust in je hoofd. Ik ga niet akkoord met de stelling dat het in je hoofd zit dat luxe niet gelukkig maakt maar bij mij komt dat eerder in en uit mijn hart. Wij zijn, in de huidige tijd van overconsumptie en overdreven luxe, misschien ‘witte ‘raven omdat we niet echt behoefte hebben om ‘mee te doen met de verwachtingen van de maatschappij’ maar we zijn wel ‘gelukkige raven’ en dat is het bijzonderste.

        1. Ik weet niet of het zozeer met ouder worden te maken heeft. Het is iets wat je ook heel jong kan leren. Maar dan moet iemand je dat leren natuurlijk. Als je jong bent maak je weinig eigen keuzes en kopieer je anderen. Bij het ouder worden ontdek je meer van de wereld en leer je andere inzichten, en soms passen die meer bij je. Nu, mijn ouders hebben een heel gezonde visie op geld en van die dingen, maar nu pas praten we daarover.

          Of je gaat er gewoon bewuster mee om omdat de verantwoordelijkheden groeien. Hoe ouder ik word, hoe minder tijd ik over heb om fouten recht te zetten. Elke beslissing moet er boenk op zijn, dat was tien jaar geleden wel even anders.

          1. Mijn mening:
            Gierig ben je enkel als anderen er last van ondervinden.
            Als jij bvb. tevreden bent met een Fiat in plaats van een Mercedes dan is dat jouw goed recht. Daar heeft niemand iets mee te maken. Als je echter bvb. op café telkens verwacht dat iemand anders je drank geeft, dan ben je andere mensen erin aan het betrekken en dan is het gierig.
            In zulke zaken zit er echter veel nuance die veel mensen niet zien.
            Zo kan een hebzuchtige man die te veel verdient (pakweg de gemiddelde politieker of grote kop bij een bank), niet gierig overkomen, omdat hij misschien zijn rondjes op café wel geeft en kan een arme man wel gierig overkomen, hoewel hij puur uit noodzaak niet veel kan uitgeven.
            Gierig is voor mij dus niet hetzelfde als “weinig geld uitgeven”.

Reacties zijn gesloten.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten