Skip to main content

Hij verdient (en zij geeft uit)

Geld en relaties, we kunnen er niet genoeg over schrijven. En haast elke week gebeurt er iets waardoor we er weer kunnen over schrijven.

Gisteren kwam ik na een lange, vermoeiende dag van hard labeur thuis. Eerst de post doorgenomen, dan een pintje genomen (ik moet wel, ik krijg die voorraad niet snel genoeg weggewerkt). En dan het dagelijks ritueel: het checken van de rekeningen. Ik let goed op m’n centen, en via online banking kan ik nu dagelijks de situatie opvolgen. Op het eerste zicht niets speciaals, tot ik het woord “Casa” in de mot kreeg. Nader onderzoek leerde me dat er in de casa die dag 16,80 euro was uitgegeven. Vervolgens werd da Girl, die al braaf het eten aan het bereiden was, ter verantwoording geroepen.

  • Pedro: “Naar de Casa geweest?”
  • da Girl: “Je ziet er goed uit”
  • Pedro: “Dat hoor ik wel vaker. Maar hoe zit dat nu met die Casa? 16,80 euro uitgegeven? Hadden we dan iets nodig?”
  • da Girl: “Ik heb nieuwe fotokaders gekocht voor geen geld. Raar dat je ze nog niet gezien hebt”
  • Pedro: “aha. Ja, mooi”

Tot daar de conversatie. Want ik maak me daar niet boos in. Volgens mij hadden we geen nieuwe fotokaders nodig, maar het heeft geen zin om daar ruzie over te maken. Want we zijn zo geprogrammeerd. Hoe fel we ons ook proberen voor te houden dat het rollenpatroon niet bestaat, het bestaat toch, niets aan te doen.

Voor mannen is een fotkader iets functioneels: het houdt een foto vast en beschermt die met een laagje glas. Daardoor blijft die zichtbaar. Als we een fotokader zien die aan die eisen voldoet, dan is dat een fotokader en niet meer dan dat. Maar voor vrouwen ligt dat anders: dat moet mooi zijn, en bij de andere huisraad passen. Maar ons boeit dat niet. Wij zijn rationeel. Als het ding z’n werk doet, dan moet dat niet vervangen worden.

Maar onze fotokaders zijn een samenraapsel van onze vorige twee huishoudens. En dat stak da Girl de ogen uit. Dat paste niet bij “ons”, of zoiets. Ik kan het proberen te begrijpen, maar dat lukt toch niet. Vrouwen zijn anders op dat vlak, en we kunnen daar niets aan doen.

Maar dat begrip werkt ook in de andere richting: neem het ons niet kwalijk als we dat nieuwe plantje niet gezien hebben, of de nieuwe kussens in de zetel. Wij letten daar niet op, want dat is niet functioneel, die verandering. Wij zullen nieuwe kussens willen als de andere versleten zijn, en niet eerder.

En dat is dus een bron van veel ruzies over geld. Maar het heeft geen zin. Mannen zijn geprogrammeerd om de grote hopen cash binnen te halen die de financiële toekomst veilig stellen. Elke euro die niet voor “lijfbehoud” wordt aangewend wringt bij ons. Als we een euro uitgeven, dan willen we daar zoveel mogelijk functionaliteit voor terugkrijgen (zie ook al die dure speeltjes zoals gsm’s die met functies die we nooit gebruiken). En vrouwen willen dan weer dat het gezellig is, iets waar mannen veel minder gevoelig voor zijn. De gsm moet bij de handtas passen, en daar willen ze gerust meer voor uitgeven.

Dus hoe nu die ruzies te vermijden: begrip, begrip en nog eens begrip. Probeer als man ook de schoonheid van de zaken te appreciëren en niet uit te vliegen voor schijnbaar onbenullige aankopen. En dames: neem het ons niet kwalijk als we het moeilijk hebben om te begrijpen dat een lichtgrijze kader mooier is dan een iets minder lichtgrijze kader.

Dus wij maken daar geen ruzie over. Zolang het beperkt blijft. Als ze niet elke week nieuwe prullen koopt kan ik daarmee leven. En omgekeerd ook: ik moet ook niet elke drie maand een nieuwe tv kopen omdat die weer een nieuw snufje heeft.

Heb jij afspraken met je partner over dit soort zaken? Misschien een eigen rekening waarmee je mag doen wat je wil. Of een ander systeem? Laat het weten.

 

En delen maar!

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

6 gedachten over “Hij verdient (en zij geeft uit)

  1. Ik woon nog niet samen met mijn vriend, anders zouden we zeker botsen op financieel gebied. (dat doen we nu al eigenlijk) Ik ben een spaarder en meneer heeft een gat in zijn hand en vind sparen nutteloos. Samenwonen zou een ontzettende uitdaging zijn ;) Goede afspraken zullen essentieel zijn!

    1. Goede afspraken en eerlijkheid. Dat bespaart een hoop frustratie. En uitdagingen, die moet je gewoon aangaan!

  2. Grappig, bij ons is het eerder andersom. Hem stoorde het dat de kleerhangers niet allemaal in 1 kleur waren, mij was het nog niet zo opgevallen. Hij is gewend ruimer te leven dan ik, maar ik geef gerust een klap geld uit aan een heel goede computer. Uitzondering bevestigt de regel? Het is ook wat je meeneemt aan opvoeding en ervaring denk ik.

    1. Maar goed dat wij niet samenwonen dan, het zou nogal een hightech bedoening zijn. En twee uitzonderingen samen bevestigen gewoon weer de regel ;-)

  3. Wij hebben allebei “zakgeld”, daar bemoeit de ander zich niet mee. Verder hebben we de afspraak alles boven de 50,- met elkaar te overleggen. (dit is destijds in het leven geroepen omdat ik de neiging had wat al te gul te zijn naar de kinderen toe, maar deze vragen tegenwoordig heel leep om bijdragen van maximaal 49,95 ;)).

    1. haha, slimme kinderen. Dat zakgeld, over hoeveel hebben we het dan als ik zo onbeleefd mag zijn?

Reacties zijn gesloten.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten