Skip to main content

Ik word 100 jaar…

…en da Girl 97. Zo, dat is beslist. Da Girl wordt wat minder oud, maar de oorzaak daarvan is te zoeken in berekeningstechnische redenen. Want we hebben iets besloten: rijk op het kerkhof belanden, of in een urne, daar hebben we niets aan.

Je kan dus zoals wij alle getalletjes goed bijhouden, maar wat is het einddoel? Zoveel mogelijk hebben? Neuh, boeit me niet echt. Veel achterlaten voor voorlopig nog ongeboren gebroed? Een beetje misschien, maar ze zullen het toch vooral zelf moeten doen. Het doel is dus eigenlijk heel eenvoudig: genoeg geld hebben om het leven rond te maken. Want eraan gaan we allemaal, ook al voel ik me soms onsterfelijk als mijn geliefde me diep in de ogen kijkt. Maar wat is genoeg?

Wel, eigenlijk heel simpel: de huidige levensstandaard kunnen aanhouden tot onze laatste snik. En om dat te kunnen berekenen is het wel des te makkelijker om een einddatum voor die laatste snik vast te leggen. En om het nog eenvoudiger te maken gaan we ervan uit dat we allebei op hetzelfde moment onze laatste adem uitblazen.

Concreet: stel dat je je kapitaal kan beleggen aan een rentevoet die gelijk is aan de inflatie, dan hoef je niet echt een ingewikkelde berekening te maken. Ik ben er, afgerond 33, ik word er 100. Dus nog 67 jaar te gaan. Per jaar hebben we 24.000 euro nodig, dus als we vandaag 67 * 24.000 = 1.608.000 euro hebben, dan kunnen we de rest van ons leven zoals vandaag. Hoe ouder je wordt, hoe kleiner dat bedrag wordt, dus het wordt almaar makkelijker om dat te bereiken.

En natuurlijk is het geen één-op-één-berekening. Onze kosten zullen fluctueren in de toekomst. Er komt nageslacht, een huis, en whatnot, maar het gaat me meer om het principe: op een bepaald moment heb je genoeg om te kunnen blijven leven. Voorzie dan nog een buffer voor onverwachte uitgaven, en je weet wat je nog moet “binnenhalen” voor de rest van je dagen.

Halen we die 100 jaar niet, of kunnen we beter beleggen dan de inflatie, dan blijft er nog wat over om de kist/urne te betalen.

En weet je wat het is? Het geeft gemoedsrust. Het moet niet altijd meer worden, op een bepaald moment is het genoeg. We zullen wel zien of we dat halen. Voorlopig kunnen we onszelf een “loon” uitkeren 46 euro per maand, tot op onze 100ste verjaardag. We hebben dus nog een eind te gaan…

Samengevat: op een bepaald moment is het genoeg. Rentenieren hoeft niet. En je kan dat min of meer berekenen. Maar omdat er nog zoveel zal veranderen in ons leven is dat momenteel niet nodig, maar ik hou het wel in het achterhoofd. Ooit zal het genoeg zijn, altijd meer is nergens voor nodig. Op een bepaald moment kan je beginnen ontsparen, dat is geen ramp, zolang je maar toekomt tot het einde van je dagen (en meer dan 100 zie ik mezelf niet worden, vandaar de titel van dit artikel).

En jij? Heb jij een “einddoel” als het over geld gaat? En hoe bepaal jij dat einddoel? Of wil je zoveel mogelijk overhouden op het einde? Laat het hieronder weten.

En delen maar!

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

5 gedachten over “Ik word 100 jaar…

  1. Mijn ‘einddoel’ is momenteel:
    – Hypotheek afgelost hebben
    – Een buffer om een jaar lang werkeloos te kunnen zijn en tóch de oude standaard aan te kunnen houden
    – Voldoende buffer om alle huishoudelijke apparaten in huis te kunnen vervangen, mocht er wat kapot gaan.

    Of ik 100 wordt, dat zie ik nog wel :)

    1. Wat Daan zegt geldt voor mij ook: hypotheek aflossen is het belangrijkste. Zit nu in een goedbetaalde job maar de laatste maanden eist die een beetje zijn tol … beetje moe en uitgeblust.

      Ik zou het graag wat kalmer aan doen en ofwel parttime gaan werken ofwel iets anders gaan doen, wat minder betaald kan/mag zijn. Als ik mijn rekeningen kan betalen en een beetje sparen dan ben ik content.

      Ik ga me niet te veel zorgen maken over pensioen en “volledige loopbaan” of niet. Pensioen is nog 25 jaar weg maar dat getal verandert tegenwoordig regelmatig. :-) Veel te ver weg dus om zorgen over te maken.

      NU leven is de boodschap.

  2. Momenteel zie ik het zo: een afgewerkt huis bereiken met een buffer van 5000 euro en een afbetaald huis met een buffer van 10000. In de praktijk wil ik de hypotheek ineens aflossen als het spaarsaldo boven 10000 gelijk is aan de restschuld. Als het ooit zo ver mag komen … Nadien denk ik aan een buffer van 25000 euro en verder gewoon genieten en doen wat we denken te moeten doen. Maar dromen en wensen veranderen, ik begon met een wens van 500 euro spaargeld.

  3. 100 willen worden is ethisch en moreel niet verantwoord. Zelfs 100 KUNNEN worden, is dat niet. We souperen nu al veel te veel grondstoffen, water en voedsel op om de 7 miljard zielen op deze wereld een deftig leven te kunnen garanderen. Dus “berusten” we er dan maar in dat deze perfide verkwisting voor 1 miljard onder ons min of meer aanvaard wordt, omdat er voor hen een redelijk comfortabel leven tegenover staat, en dat het dan maar de 6 miljard anderen zijn die onvermijdelijk armoede en honger moeten lijden.

    1. Goh, of het ethisch verantwoord is, dat is een andere discussie, maar ik volg je daar wel in. Maar ik bekijk het louter van de financiële kant: hoelang zal ik leven en hoeveel heb ik daarvoor nodig. Voor hetzelfde geld (see what i did there?) val ik morgen van de trap en is het feestje voorbij.

Reacties zijn gesloten.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten