Skip to main content

Kiezen tussen de pest en cholera…

Maandag vandaag, maar we gaan niet mopperen (dit betekent ook dat je hier de rest van de week geen gemopper zal lezen). Vandaag gaan we het eens over keiharde cijfers hebben. De federale regering is daar ook mee bezig, dus kunnen we best al voorbereid zijn. Twee maatregelen die almaar meer het nieuws halen als keitoffe en ooh zo broodnodige besparingsmaatregelen zijn de indexsprong en de btw-verhoging. En wat dat voor ons zal kosten, dat zal ik hier eens proberen uit te rekenen.

Voor de Nederlanders: in België zijn de lonen gekoppeld aan de prijzen in de winkels. Als die laatste stijgen, dan stijgen de lonen ook. En dat gebeurt telkens als ze met twee procent gestegen zijn. Een indexsprong houdt in dat de lonen voor één keer niet aangepast worden aan de levensduurte.

Goed, indexsprong of BTW-verhoging (van 21 naar 22%), wat zou ik kiezen? Niet dat ik te kiezen heb, verre van, maar het is toch eens interessant om dat uit te rekenen. Eén van de twee maatregelen zal er wel komen, en misschien zelfs allebei.

De BTW-verhoging

Om te weten hoeveel een BTW-verhoging ons zal kosten moeten we eerst weten hoeveel we uitgeven aan goederen en diensten die 21% btw in hun prijs verrekend hebben. Ik hou niet alles goed genoeg bij, maar ik schat dat dat toch ongeveer de helft van ons leefgeld is. Dat bedraagt 1.000 euro per maand, de helft gaat naar voeding (6% btw, zou niet aangepast worden), de rest is dus aan 21%. Dat geeft 6.000 euro per jaar.

Dan hebben we nog de vaste kosten. Daar betalen we op alles 21%, behalve op de huur (geen BTW). Dus van de vaste kosten geven we 5.990 euro uit aan dingen die aan 21% BTW belast worden.

Conclusie: een btw verhoging zou onze winkeluitgaven doen stijgen van 6.000 euro naar 6.050 euro (= 6.000 /1,21*1,22). De vaste kosten zouden stijgen tot 6.039 euro. Dus een BTW verhoging zou ons 99 euro op jaarbasis kosten. Op een gebudgetteerd inkomen van 40.000 euro all-in betekent dat een verlies van 0,25%.

De indexsprong

Als onze lonen niet geïndexeerd worden, dan zou dat betekenen dat we 31 euro per maand niet krijgen, die we anders wel zouden krijgen (uitgeteld via de looncalculator van vacature.com). Op jaarbasis betekent dat 372 euro. En dat betekent een inspanning van ons van 1% van ons inkomen.

Conclusie

Voor ons persoonlijk is een BTW-verhoging “interessanter”. En hoe hoger het loon, hoe meer een indexsprong kost. Voor de laagste lonen is dan weer een (gedeeltelijke) indexsprong interessanter. Maar geld gaat het ons sowieso kosten, niets aan te doen. Maar psychologisch zou dat wel eens een ander verhaal kunnen zijn: bij een indexsprong krijg je iets niet wat je voordien ook niet had. Dat is voor velen minder pijnlijk dan het zien stijgen van de prijzen van de dingen die ze écht nodig hebben.

Nu, ik ga er mijn slaap niet voor laten. Betalen zullen we toch, en daar is weinig aan te doen. Wij hebben het geluk dat we lage vaste kosten hebben en een redelijk inkomen, dus we kunnen wel tegen een stootje, maar voor mensen die op het randje leven kan het wel eens heel pijnlijk gaan worden. En vooral psychologisch valt dat niet te onderschatten: mensen gaan harder besparen dan nodig (zoals ze vaak ook teveel uitgeven in goede tijden).

En delen maar!

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

7 gedachten over “Kiezen tussen de pest en cholera…

  1. ik weet niet wat beter is voor de meeste mensen. Voor ons persoonlijk is een indexsprong beter, omdat het maandloon van mijn man boven barema is. De jaarlijkse opslag is volgens het begeleidend schrijven telkens inclusief indexaties en verder gaat het loon dus niet automatisch omhoog op vastgestelde tijden zoals een jaar extra anciënniteit of een indexatie. Tot hiertoe was er echt jaarlijks opslag bij, misschien gaat het in mindere tijden wel eens wegvallen maar laat ons hopen van niet.
    BTW verhoging voelen we allemaal, zij het dat we in beperkte mate wel kunnen controleren hoeveel we kopen.

  2. Beide maatregelen geven vooral aan hoe weinig de regering aan de échte problemen wil komen. Er zitten in België (tien)duizenden zogezegde asielzoekers die een enorme duit kosten aan onze sociale zekerheid. Als men daar eens zou opkuisen, dan is de begroting direct in evenwicht.

    Ter verduidelijking: niets mis met solidariteit maar het kaf moet van het koren gescheiden worden. Als dit “hard” klinkt, dan moet je maar eens rond je kijken … OCMW spelen voor Europe is gewoon niet te betalen.

    Verder: werklozen verplichten om cursussen te gaan volgen om probleem van knelpuntberoepen op te lossen. Cursus is gratis en tijdens de periode van cursus is uitkering gegarandeerd. Wie weigert cursus te volgen of wie weigert te werken na de cursus als er geldige vacatures zijn, krijgt geen uitkering meer. Dit laatste in combinatie met strengere controles.

    Als dat putje uitgekuist is en als er dan nog tekort is, dan ben ik bereid om meer te belastingen te betalen.

    1. Zoals je kon verwachten volg ik je niet helemaal. Het is eigen aan een systeem van solidariteit dat er altijd mensen zullen zijn die ervan genieten terwijl het systeem niet voor hen ontworpen is. Moet je daarom niets aan het systeem veranderen? Neen! Moet je daarom het systeem afschaffen? Helemaal niet!

      Maar het is zuur om mee te betalen aan iets waarvan je weet dat het niet heel efficient verloopt, daar volg ik je wel. Maar het kan niet anders. En je kan de regels gaan veranderen, en de controles vergroten, en de voorwaarden verstrengen. Maar het gevaar is dat je dan mensen gaat treffen voor wie het systeem net wel broodnodig is. Dus het is een gevaarlijke oefening, wat niet wil zeggen dat er op z’n minst niet over nagedacht kan worden.

      Ook heb ik helemaal geen zicht op wat de “profiteurs” ons kosten. Dat valt misschien nog mee, dat weet ik niet, ik vind daar nergens deftige cijfers over. Maar het gevaar bestaat dat je door die perceptie het kind met het badwater gaat weggieten. En dan nog iets: het begrip “profiteur” is voor iedereen anders. Er zijn gevallen waar niet over te discussieren valt, maar ongetwijfeld zijn er heel wat gevallen die wij twee bijvoorbeeld al anders interpreteren. Jouw of mijn visie is daarom niet beter, maar het toont gewoon aan dat het moeilijk is om daar een lijn in te trekken. En als je een lijn trekt heb je het gevaar dat er heel wat mensen onterecht aan de verkeerde kant van de lijn terecht komen. Of dat het trekken van de lijn geen zin heeft gehad, en dan moet je hem ook niet trekken.

      En allemaal goed en wel, dat mensen voor hun eigen verantwoordelijkheid geplaatst worden. Maar je schiet er weinig mee op als 50-jarige die geen werk meer vindt omdat hij te oud/duur is. De maatschappij moet dus ook haar verantwoordelijkheid nemen.

      En ik vergelijk het ook graag met een autoverzekering: daar betalen we ook allemaal teveel omdat er gefraudeerd wordt. En bij die fraudeurs zullen er ongetwijfeld ook hardwerkende Vlamingen zitten…

      1. een moeilijke kwestie… ik ken verschillende mensen die onder de categorie “profiteurs” zouden vallen, maar allen hebben ze op een bepaald moment een toelage gekregen, en bovendien een arts gevonden die hen de vrijgeleide gegeven heeft om dit tot aan hun pensioen te kunnen blijven doen… Maar evengoed heb ik mensen in de familie die de toelage wel degelijk nodig hebben, die bovendien heel moeilijk toekomen door de extra kosten die effectief ziek en/of gehandicapt zijn met zich meebrengt. Soms kan ik het niet nalaten te denken dat, als de eerste groep kleiner zou worden, de toelage van de tweede groep groter zou worden zodat het voor iedereen beter leefbaar wordt. Maar helaas is het niet zo, en bovendien kan je niet in mensen hun hoofd kijken. Iemand die op het eerste zicht niks mankeert, kan mentaal dusdanig slecht functioneren dat je die persoon zelf ook niet zou aanvaarden als je personeel zou zoeken. En ik denk niet dat de mensen die – vrijwillig – van een toelage leven, daar gelukkig mee zijn. Alleen zien ze geen uitweg om hun leven in eigen handen te nemen en wel uit werken te gaan en een groter inkomen te genereren.
        Elke keuze heeft zijn gevolgen, je kan er maar beter gelukkig mee zijn! Of er iets aan doen. Ikzelf als voltijds mama kan niets anders zeggen dan dat dit ook een drukke job is, maar ik krijg er niks voor betaald. Oneerlijk? Misschien, maar het is onze vrije keuze. Bovendien verdien ik pas geld vanaf 1000 euro, want de tweeling naar de crèche brengen kostte ons 500 euro per maand toen ik nog werkte, en mijn man heeft nu netto 500 euro meer omdat hij 3 kinderen en een “werkloze” echtgenote heeft. Straks, als de tweeling naar school gaat, verdien ik weer vanaf 500 euro en dan motiveert dat al meer om te gaan werken.
        Maar hé, je kan onmogelijk zeggen dat ik van “het systeem” profiteer, hooguit dat ik mede oorzaak ben van de slechte economie…

        1. Nena, ik vind niet dat je profiteert, het is nu eenmaal een persoonlijke en een financiële keuze. Ik werk momenteel halftijds via tijdskrediet (sinds de geboorte van onze dochter) en heb eens laten uitrekenen wat het verschil is tussen halftijds werken en 80% als ik mijn tijdskrediet opgebruikt heb. En haha (helemaal geen haha eigenlijk): ik ga er netto op achteruit als ik 80% ga werken (meer kinderopvang ed). Het zal dus een werkhervatting van 100% worden (ten nadele van de tijd die ik met mijn kinderen doorbreng).
          Ik werk in een bedrijf dat uitkeringen betaald via de sociale zekerheid en o ja, er zijn profiteurs, maar gelukkig is dit een minderheid. Die anderen hebben het (hard) nodig, onze goede sociale zekerheid. Alleen jammer dat zo weinig mensen beseffen hoe goed hier alles geregeld is in België. Maar nog schrijnender dat veel mensen niet het minste spaargeld hebben om tijdelijk minder inkomen te overbruggen: door het papierwerk bij ziekte komt de uitkering meestal later dan het gewone loon en ik merk daardoor momenteel veel meer miserie dan pakweg 10 jaar geleden.
          Maar wees gerust, ik zucht ook wel eens. Ik zag onlangs op tv een maaltijdbedeling aan minderbegoeden en daar was een vrouw bij die duidelijk een nieuwere (lees: duurdere) gsm had dan de mijne. Mijn reactie is dan ook: mens, geef eerst uw kinderen te eten ipv een gsm te kopen. Maar ik probeer niet te oordelen.
          Zelf voel ik de crisis nog niet echt, maar door deze blog probeer ik toch voorbereid te zijn. En dankzij Pedro kan ik nu ook meepraten over btw-verhoging of indexsprong :-)

          1. Margay,

            Mijn vrouw heeft gewerkt op dienst slechte betalers in een ziekenhuis. Dat zijn mensen die komen roepen en tieren dat ze geen geld hebben om hun ziekenhuisrekening te betalen maar daar wél staan met een dure gsm, een sigaret in hun mond, dure valse nagels, een Vitton sjakoche en een mooie zonnebank kleur. Maar die rekening: ho maar.

            Pedro: ik zeg helemaal niet dat het systeem moet verdwijnen. Ben je gek? Ik zou ook graag een overbrugging krijgen als ik zonder werk val. Ik verwacht niet minder want ik draag al bijna 20 jaar elke maand bij. Mijn probleem zit bij diegenen die nooit iets bijgedragen hebben maar gewoon naar België komen om het systeem leeg te zuigen en de centen door te storten naar het land van herkomst. Met alle respect: daar is het systeem NIET voor gemaakt. En dat is misbruik dat je zwart op wit kan bewijzen.

            Er zitten in het zuiden families die al 3 volledige generaties thuis zitten. 3 generaties niet gewerkt. Dat is voor mij profiteren. Ook dat soort toestanden kun je op een lijst zetten en onmiddellijk komaf mee maken. Maar ja: met de huidige premier.

  3. Profiteurs…..tja. Bij ons in het bedrijf wordt personeel boven de marktwaarde betaald. Mensen blijven dus zitten, ook al zouden ze graag iets anders gaan doen. Bovendien is het vaak heel duur om die mensen te ontslaan, dus mogen ze blijven, inclusief laptop, telefoon (+abonnement), woning, internationale school voor de kinderen, auto (+tankkaart), 1x per jaar naar huis (met vliegtuig). Belastingen worden in het eigen land betaald vanwege de mooie constructies, of worden helemaal niet betaald, omdat de mensen te weinig dagen in hun eigen land hebben doorgebracht. En maar klagen dat ze de aspirines niet automatisch 100% vergoed krijgen, dat ze daarvoor eerst naar de huisarts moeten, met het recept naar de apotheek, en dan pas 100% vergoed worden; en dat dus ook zo doen. Van hun maandloon zouden aardig wat leefloners het beter kunnen krijgen. En iedereen die gebruik maakt van ons product, betaalt mee aan die salarissen…….

Reacties zijn gesloten.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten