Skip to main content

[MoM] Waarom ik niet graag werk

Wederom een nieuwe maandag, en ik heb al een tijdje niet meer gemopperd. En ik heb nog eens zin om te mopperen. Aangezien we dat enkel nog maar mogen op maandag is het dus vandaag van dattum.

Even al iets verduidelijken: dit artikel gaat niet over mijn job en dat ik die niet graag doe. Ik doe die doodgraag: de werkdruk is te doen, ik verdien genoeg, toffe collega’s, vaak de baan op of van thuis uit werken, dus dat is het probleem niet. Vandaag wil ik het eens hebben over het “concept werk”, en wat me daar ferm aan tegensteekt.

Ik heb één groot probleem met werk: het moet. Ik moet ‘s morgens om half zeven uit de veren, ik moet naar het station, ik moet daar met enkele honderden in een propvolle trein kruipen, ik moet de lichaamsgeuren van anderen verdragen, evenals hun gesprekken.

Waarom moet ik dat? Heel simpel: om te overleven. Zonder werk geen inkomen, zonder inkomen geen dak boven m’n hoofd of geen eten. Dus ik kan niet anders. We kunnen wel beslissen om ons werk op te geven en een tijdje te leven van het spaargeld, maar dan overbrug ik maximaal twee jaar. En dan moet er terug geld in het laatje.

Ik kan ook zelfstandige worden, of proberen om te leven van deze site. Maar dan zit je met krek hetzelfde probleem: er moet geld binnenkomen. Er moet gepresteerd worden.

En we leggen ons daar allemaal bij neer, en dat is ook logisch. Het kan gewoon niet anders, maar soms stemt me dat wat treurig. Want ik hou niet van moeten. Ik word al vreselijk kregelig als ik weet dat de postbode komt met een pakje: ik moet dan thuisblijven. Misschien dat ik anders ook zou thuisblijven, maar dan moet het gewoon. Je hebt geen keuze.

En het is dat wat me tegensteekt: je hebt geen keuze. Ook al zou je misschien knal hetzelfde doen als je wel de keuze had. Je wordt tegen wil en dank meegesleurd in een systeem dat heel wat keuzes voor jou maakt. Niets aan te doen.

De oplossing? Rentenieren. Maar zo eenvoudig is dat niet. Je moet aan die smak geld geraken om dat te kunnen doen. De lotto winnen lijkt me heel moeilijk als je niet meespeelt. En als je meespeelt lukt dat ook niet. Een grote erfenis zit er ook niet aan te komen, en daar wil ik sowieso niet van uitgaan. Dan kunnen we nog een wereldhit schrijven, of een uitvinding doen die de wereldbevolking met verstomming slaat, en die diezelfde wereldbevolking doet besluiten om dat dan ook maar te kopen. Allemaal niet zo eenvoudig, maar je weet maar nooit.

Maar wat kan er dan wel: zo bewust mogelijk leven. Geen geld uitgeven dat je niet hebt, en geen geld uitgeven aan dingen die je niet nodig hebt. Dat is misschien waarom ik het allemaal doe, dat “zuinig” leven: om me ooit in staat te stellen om zelf mijn keuzes te maken. Om niet meer meet te moeten draaien in dat hele systeem. Om ‘s morgens zelf te kunnen beslissen om al dan niet op die trein te kruipen.

Zo, genoeg gemopperd. Het lijkt alsof ik nu heel ongelukkig ben, maar dat is niet zo. Geen paniek!

En delen maar!

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

16 gedachten over “[MoM] Waarom ik niet graag werk

  1. Je zou ook kunnen beslissen om niet te sparen? Jullie verdienen nu duidelijk meer dan jullie uitgeven, dus in theorie kan je minder gaan werken en dezelfde levensstandaard behouden.

    Maar wat zou je dan doen met die extra tijd? Waarschijnlijk ben je geen mens om de hele dag in de zetel te hangen dus zou je van jezelf toch nog iets ‘moeten’ doen. Je lijkt me een tevreden mens die gelukkig is met zijn huidige leven, dus ‘t was maar een minimopperdagje blijkbaar.

    Een heel kleine tip: kan je geen werk vinden dichter bij huis? Pendelen lijkt me meer te mijden dan werken! Man en ik hebben allebei bewust gezocht in de buurt.

    O, en de eerste zin was maar theorie natuurlijk want toekomstige plannen zoals kinderen en een eigen huis kosten wel (veeeeeeeel) geld.

    Verrassend nieuws ivm dat laatste: ik had de indruk dat de huizen in onze gemeente langer te koop stonden dan een jaar geleden, maar het huis schuinover ons is tijdens de kerstvakantie in een recordtijd van 2 dagen verkocht voor té veel geld. Wat langs de andere kant voor ons goed nieuws is, want ik woon in een wijk met allemaal dezelfde huizen en 7 jaar geleden kochten we het onze voor de helft :-) (ik geeft toe, wij hebben nog veel te doen, maar toch…)

    O, en een keer of 3 per jaar koop ik een Win for Life – lotje, hoop doet leven… :-)

  2. Wel Pedro, ik ben het niet helemaal eens met je stelling dat er vanalles moet. Je “moet” eigenlijk niets, zo simpel is het. De consequenties zijn dan echter wel een gevolg waarmee je best rekening houdt.

    Ik moet zelfs niet ademen, doch dan ga ik dood. Aangezien die optie me niet echt leuk lijkt, kies is er voor om te ademen, doch ik “moet” het niet. Het klinkt misschien erg eigenaardig, maar op het moment dat je beseft dat je altijd de keuze hebt, en dat alles wat je doet eigenlijk staat of valt met de keuze die je maakt, krijg je meteen een heel ander zicht op de dingen.

    Mensen gebruiken het woord “moet” teveel om mee te gaan met de massa of de verwachtingen die anderen misschien hebben, in plaats van zelf te kiezen en dan ook op te komen voor die keuze. Soms veel moeilijker, en tegelijk veel leuker en bevrijdender.

  3. oh dat kon ik zo geschreven hebben hoor! Ik doe net als jij graag het werk dat ik heb. Ben dankbaar voor een baan en een inkomen. Maar inderdaad: het heilig MOETEN
    daar zit ‘m de knel.

  4. Bij mij is het net andersom: ik MOET thuis blijven zitten vanwege 100% arbeidsongeschikt zijn. Ik zou er wat voor geven om elke dag gewoon naar mijn betaalde werk te ‘moeten’ gaan.Het is maar net van welke kant je het bekijkt. Maar dat is met eigenlijk zowat alles zo.

  5. Zeer mooi geformuleerd en leuk om zien dat ik niet de enige ben met dat soort gedachten..

    Ik deel de mening van Jerry: eigenlijk MOET er veel minder dan je beseft.

    Ik heb het laatste jaar zeer veel financiële blogs gelezen. Mijn aanraders: http://www.thesimpledollar.com, http://www.getrichslowly.org en http://www.cheaprvlivingblog.com. De laatste gaat over mensen die hun huis verkocht hebben en fulltime in een camper, mobilhome of zelf-ingerichte camionette wonen. Denk aan een Mercedes Sprinter met een matras en een paar kasten in.

    Toegegeven: zéér extreem, vooral die laatste. De andere 2 gaan soms ook ver (besparen op de hoeveelheid tandpasta op je borstel is iets té frugaal voor mij) maar spreken een veel groter publiek aan dan het camionette verhaal.

    De boodschap van al die blogs is gelijkaardig: breng je maandelijkse uitgaven drastisch naar beneden. Hoe kleiner je uitgaven, hoe minder inkomen je nodig hebt en – bijgevolg – hoe minder je moet gaan werken. Sommige van die mensen die in een camper wonen komen toe met een budget van 500 à 1000 dollar per maand. Stel dat ze hun huis verkochten voor 300000 dollar … reken maar uit hoeveel jaren ze verder kunnen met dat budget.

    Die mensen kiezen ervoor om uit de rat race te stappen en hebben daar een gigantische stap terug in comfort voor over. Is dat het ideale? Voor zéér veel mensen zéér zeker niet!

    Maar er zijn gulden middenwegen.

    Ik zou eind dit jaar in de positie willen komen dat ik meer spaargeld heb dan het openstaande bedrag van mijn lening. Ofwel betaal ik mijn lening effectief af ofwel gebruik ik het bedrag om de komende jaren elke maand mijn lening mee af te betalen. Als dat moment er is, dan ga ik mijn job herbekijken. Ook hier: ik doe ze graag maar ze elke dag MOETEN doen, dat is er soms te veel aan.

    Wij werken met 2, hebben 1 kind ten laste en hebben tesamen totaal géén dik salaris. Wat in ons voordeel speelde: we hadden wat spaarcenten en hebben niet de astronomische bedragen moeten lenen die je nu soms leest (we hebben dan ook gekozen voor een kleinere woning en geen dikke villa met 2 BMW’s voor de deur zoals sommigen) en – toegegeven – we hebben onze woning kunnen kopen toen prijzen niet zo decadent waren zoals nu. Een gelijkaardige woning zoals de onze kost nu, bij dezelfde bouwfirma, bijna het dubbel.

    Ik ben er dan ook rotsvast van overtuigd dat wie er bij de aanvang van zijn lening voor kiest om een paar jaar hard te werken, wat minder te reizen en wat minder brol te kopen in een positie is om zijn lening véél sneller af te betalen en – bijgevolg – véél sneller in een positie kan zijn om het véél kalmer aan te doen.

    Ik heb de laatste jaren hard gewerkt en veel gespaard. Na het krokusverlof heb ik geen mooie bruine tint en in de zomer zijn we de laatste jaren op reis geweest naar Mon Jardin, ipv zonnige oorden. Ik heb dus een paar jaar ingeboet. Daar staat tegenover dat ik vanaf volgend jaar – op mijn 41e – ervoor kan kiezen om op weekbasis 3 dagen te werken en 4 dagen weekend te nemen.

    Misschien ga ik terug studeren. Misschien leer ik een andere stiel. In beide gevallen zal ik initieel minder inkomen hebben. Maar: dat gééft niet, want ik zal ook véél minder nodig hebben.

    Ik hoop dat dit soort posts mensen ertoe aanzet om eens goed na te denken over hun situatie en eens buiten de lijnen te denken van wat MOET en maatschappelijk AANVAARD is.

    Chapeau Pedro en – beter laat dan nooit – allerbeste wensen voor 2013!

  6. En we proberen nog eens …

    Volledig eens met uw stelling, al moet ik eerlijk zijn en toegeven dat de stress die het werk mij bezorgt, bijna onwerkbaar wordt. Ik word snel geïrriteerd, neem dat ook mee naar huis. Ik heb veel ingehouden agressie, maar dat laat ik uiteraard nooit tot uiting komen. Het vreet energie, fysiek en mentaal.

    Waarom blijf je dan daar, hoor ik jullie vragen. Wel, ben ‘vast benoemd aan de staat’, heb een promotie gekregen enkele jaren geleden en heb nu een leidinggevende functie, heb vaste vroege diensten en een meer dan degelijk loon voor iemand die op de hogeschool meer pinten dan punten gezien heeft. Moeilijk om op te geven. Wat ‘aan de staat’ en eens je vast benoemd bent wél kan, is het je allemaal niet meer aantrekken, je 8 uurtjes komen werken, .. en dat maakt dan helemaal niets uit, je centen krijg je toch op het einde van de maand.

    Maar LB is toch een kleine wereldverbeteraar, dus voor dat laatste kies ik vooralsnog niet. #FF ventileren

    1. LB: niet mee blijven rondtobben hoor!

      Ik ken iets teveel mensen met een goede baan die een burn-out hebben gekregen.
      En… niet alle symptomen van een burn-out verdwijnen weer. Sommige dingen blijven.
      Sommige mensen geraken zelfs nooit meer aan het werk.

      Doe aan mindfullness, huur een goede coach in (misschien wil je werkgever daar zelfs aan meebetalen) kortom: zorg goed voor jezelf!

  7. @ Margay: dat is precies de bedoeling: er zal een punt komen waarop we dat inkomen niet meer nodig hebben en dus minder kunnen gaan werken, ALS we dat willen. En ik kan heel goed niets liggen doen in een zetel, al kan dat ook geen dagen blijven duren, natuurlijk. Maar het gaat mij dus gewoon om de keuzevrijheid te hebben (kom ik nog op terug, zie verder).

    @ Jerry: ik ben het eens met je dat je het niet eens met me bent. Je stelt dat heel mooi: het zijn de consequenties die ik niet wil. En aangezien ik die consequenties niet wil, wil ik eigenlijk wél blijven werken. Ofzo.

    @ Immie: dan zitten we met hetzelfde probleem. Ik zou jou situatie ook niet willen. Niet omwille van de gezondheidsredenen (hopelijk komt het allemaal goed), maar gewoon omdat jij ook geen keuze hebt. Moest ik niet meer “moeten” werken, dan weet ik niet of ik het nog zou doen. Maar ik zou wel genieten van de vrijheid die daardoor ontstaat.

    @ John: je reactie is even niet verschenen. Komt door de links die er in staan. Als er meer dan twee links in een reactie staan, dan moet ik die goedkeuren. Geen inkomen uit werk hebben betekent inderdaad een afname van het comfort, toch in mijn huidige situatie. En dat wil ik niet, eerlijk gezegd. Ik bewonder wel die mensen die dat wel kunnen opbrengen. Dus misschien maak ik wel een redeneerfout: ik wil dat comfort niet opgeven, maar ik beschouw dat als “moeten” blijven werken. Hmmm, nieuwe inzichten, I like.

    Wat je “middenweg” betreft: daar zitten we op knal dezelfde lijn. En ik ben blij dat ik niet de enige ben die er zo over denkt. Hier zal het ook zo gaan: een paar jaar geen brol kopen (doen we nu al niet, en zullen we ook nooit doen, denk ik) en dat uitgespaarde geld gebruiken om een deel onafhankelijkheid te kopen. Maar eerst dat huis natuurlijk, verdorie.

    Anyhow: laat zeker weten hoe je leven er binnen een jaar uitziet. Misschien kan je je keuzes dan eens neerpennen in een gastpost (je zal er waarschijnlijk alle tijd voor hebben, dan ontzie je deze werkende mens een beetje, ha!)

    @ LB: kan je binnen de overheid niet op zoek naar een nieuwe functie? Eentje dat minder belastend is? Ik heb dat ook meegemaakt op mijn vorig werk, en ik kon makkelijk terug naar het werk dat ik daarvoor had. Fysiek en mentaal slopend was dat.

    Ik heb toen onbetaald verlof kunnen nemen en kon makkelijk terug.

  8. @ LB: jammer dat je je loon verkiest boven je levenskwaliteit en/of gezondheid (maar heel erg menselijk hoor). Ik zou in jouw plaats waarschijnlijk wel ander werk zoeken, want een loon krijg je sowieso, het zal alleen lager zijn. Maar zou dat niet lukken?
    Ik ken 2 mensen die ook hun job aan de staat opgezegd hebben en geen van beide heeft er spijt van (de ene was vastbenoemd, mijn man niet).
    ‘t Is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan, ik vermoed dat je de andere opties wel bekeken hebt. Maar misschien ontbreekt het je net aan die extra moed om zo’n stap te zetten. Of heb je inderdaad het gevoel te ‘moeten’ want vrouwlief wil op vakantie blijven gaan en kinderen willen toch graag een X of Y en buren zouden raar kijken als die grote auto vervangen wordt door een kleinere of…. Het zijn allemaal begrijpbare redenen maar ik hoop dat je eruit komt of de belasting tijdelijk is en je weer met plezier gaat werken.

    Ik neem blijkbaar de omgekeerde carrièreweg en daardoor dus een andere financiële weg. Toen ik jong was (tot mijn 33ste haha) heb ik alles opgemaakt en had een superleuk leventje zonder zorgen of verantwoordelijkheden (o nostalgie),
    Nu – 10 jaar later – staat er meer op het spel (huis & kinderen) en gaan we vanaf volgend jaar allebei voltijds gaan werken. Het halftijds werken van de laatste 5 jaar is er niet geheel vrijwillig gekomen maar was een bewuste keuze aangezien onze jongste werd geboren met een handicap, maar uiteindelijk ben ik heel blij met dit scenario en mijn kinderen ook :-)
    .
    Ons budget onder controle krijgen was dus eerder een noodzaak dan de luxe om spaargeld opzij te zetten, maar ik zie het positief: wat ik vanaf 2014 meer zal verdienen, zal puur spaargeld zijn (nuja, enkel in theorie aangezien dit zal gaan naar de afbetaling van de lening voor de verbouwing).

    Financieel onafhankelijk zullen wij dus nooit worden, hoedje af voor iedereen hierboven die dit wel ooit zal worden, moet een heerlijk gevoel zijn!

    Maar om met een dooddoener te eindigen: gezond en gelukkig zijn is belangrijker dan een vol spaarboekje :-)

  9. Wat is dat allemaal met dat “niet graag werken”? Moeten, moeten, moeten,….
    Ikzelf heb op de kop VEERTIG jaren gewerkt! En was het van MOETEN???? Ik heb het in ieder geval nooit zo ervaren. Fijn dat we kunnen gaan werken. Wat zouden we anders de godganse dag doen? Bekijk de jeugd maar eens die niet werkt!!! In die vrije tijd vervelen ze zich dan nog een beetje en besteden die kostbare tijd aan allerhande kattekwaad, of erger nog aan vandalisme of banditisme!!!!
    Wees blij dat we nog KUNNEN werken! En wees gerust: na een mooie en fijne loopbaan komt de beloning van een WELVERDIEND pensioen!!!!

    1. Addy,

      Aangezien je 40 jaar hebt gewerkt, ga ik er van uit dat je van de generatie “voor mij” bent. Ik denk dat onze visies gewoon anders zijn, net zoals de wereld nu anders is dan in jouw tijd. Als ik weer eens van werk verander dan vraagt mijn pa zich ook af waarom dat is. Hij zit al 40 jaar op dezelfde job, iets wat vandaag nog nauwelijks gebeurt.

      Tijden veranderen en het is niet omdat iets in jouw tijd ZUS was dat het nu niet ZO mag zijn. Wij evolueren, technologie evolueert en werk evolueert. Mijn kinderen zullen geen wereld gekend hebben zonder internet, zoals ik. Zij zullen kunnen werken van eender waar ter wereld, fantastisch toch!?

      Mijn eigen situatie verduidelijkt: als ik 2 dagen per week minder ga werken dan ga ik zeker geen 2 dagen in de zetel liggen. Misschien een halve dag. :-) Er is genoeg te studeren, er zijn zaken om uit te proberen, misschien begin ik wel een deeltijds zelfstandige activiteit, er zijn pistes genoeg.

  10. Inderdaad Addy, ik lees hierboven nergens dat we niet willen werken.
    De meesten op dit forum zijn niet piepjong en zullen zich niet persoonlijk aangesproken voelen door uw veralgemening van de nietsnutjongere, maar moest ik door een gelukkig toeval voldoende geld hebben om niet meer te ‘moeten’ werken, ik zou superblij zijn en in ieder geval geen problemen veroorzaken door verveling :-).
    Zelf ben ik 42, ik heb tot mijn 28ste gestudeerd en sindsdien deeltijds aan het werk (ja, ondanks 2 mooie diploma’s). Het is een keuze om nu te genieten van mijn leven en niet om te werken (ik doe mijn job graag trouwens) om te wachten op die mooie jaren na mijn pensioen.
    Het gevolg van die korte en deeltijdse loopbaan is dat mijn pensioen niet denderend zal zijn, dat weet ik. Aangezien dat pas over 25 jaar zal zijn maak ik me daar nog geen zorgen over, wie weet hoe de wereld er uit zien tegen dan.
    De tijden zijn veranderd hoor; Mijn ouders hadden 4 kinderen, enkel mijn vader ging werken. Ze hebben van zijn loon 2 huizen gekocht, alle kinderen laten studeren en we kregen elk een gift om deels ons huis mee te bekostigen. We zijn hen daar zeer dankbaar voor. Maar zij beseffen ook dat wij onze kinderen dat niet zullen kunnen aanbieden. De echte rijken zullen misschien rijker worden, maar in het algemeen denk ik dat onze en de volgende generatie armer zal zijn dan de huidige 60-ers.
    Hopelijk geniet je van je pensioen, ik hoop dat je gezondheid je dat nog lang zal toelaten.

    1. “Aangezien dat pas over 25 jaar zal zijn maak ik me daar nog geen zorgen over, wie weet hoe de wereld er uit zien tegen dan.”

      Ik zeg identiek hetzelfde tegen mensen die mijn denkpiste in vraag stellen. Nog 25 jaar met “schrik” leven? No thanks.

      Wie denkt dat binnen 25 jaar pensioen in zijn huidige vorm nog bestaat is volgens mij verkeerd.

      1. Wat ben ik blij om hier mensen te vinden die het “hard werken, hard opdoen” in vraag durven te stellen, en die hun eigen keuzes durven te maken.

        Ik heb er al van bij het begin van mijn beroepsleven voor gekozen om deeltijds te gaan werken. Niet omdat ik kinderen heb, maar gewoon om tijd over te hebben om bvb te gaan wandelen, vrijwilligerswerk te doen of een goed boek te lezen. Dat is mijn eigen keuze, en ik moet daar uiteraard ook de consequenties van dragen: een karig pensioen later, geen mogelijkheden om “carrière” te maken, veel minder geld dat ik kan besteden.

        Maar het lukt mij prima om met mijn loon dat minder dan de helft van veel voltijdswerkenden bedraagt, toe te komen. Zoals gezegd heb ik geen kinderen, geen auto, ik woon op klein appartementje, ik drink bijna uitsluitend water van de kraan, …

        Ik heb tijdje voltijds gewerkt, en toen merkte ik dat ik veel meer geld opdeed, want ik had minder tijd om prijzen te vergelijken in de winkel of ik kocht de gemakzuchtige dure kant-en-klaarmaaltijden, …
        Als er wat meer mensen deeltijds zouden werken, zouden er gewoon ook meer jobs zijn en hoeft niemand nog werkloos te zijn.

        1. Johan: zeer mooi. Het moet gezegd worden dat een auto en (een) kind(eren) grote uitgave posten zijn. Mijn maandelijkse uitgaven zonder die 2 posten zouden een pak kleiner zijn.

          Het besef dat het anders kan komt héél traag op gang. Ik heb de indruk dat er wel meer en meer mensen beginnen nadenken. Ik moet toegeven dat ik er 3 jaar geleden ook anders over dacht. ‘t Is eigenlijk pas het laatste jaar dat ik zoiets heb van “is dit het nu?”

          Door meer en meer blogs te lezen begint een mens eigenlijk meer en meer het status quo in vraag te stellen.

Reacties zijn gesloten.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten