Skip to main content

To thuiswerk or not to thuiswerk

Deze ochtend: sneeuw. Gevolg: te voet naar het station. Nog deze ochtend: een snijdende ijskoude wind. Gevolg: totaal verkleumd op het perron geklauterd. Vandaag stond er dus geen thuiswerk op het programma, ik moet immers op kantoor zijn voor zo’n keimegatoffe marathonvergadering, je kent dat wel. Maar wat had ik graag nog een uurtje blijven liggen om dan lekker warm mijn krant te lezen op m’n hippe tablet.

Dat moest dus in de trein gebeuren, dat lezen. Voor één keer trouwens plaats in de trein, en dat omwille van de krokusvakantie die begonnen is. En wat kom ik tegen in de krant? Een artikel over thuiswerk. Zo’n artikels kom je wel vaker tegen, en daar staat altijd hetzelfde in. Ik mis altijd één reden waarom thuiswerk niet ingeburgerd raakt, en die zal ik hier verderop eens toelichten.

Maar eerst: hoe kijk ik naar het concept werk? Heel eenvoudig eigenlijk: mijn werkgever en ikzelf hebben afspraken over wat ik moet presteren, en als ik dat presteer krijg ik een inkomen. Presteer ik ondermaats, dan moet daar wat aan gedaan worden. Presteer ik meer dan ik eigenlijk moet volgens de afspraken, dan kan mijn werkgever mij daar extra voor belonen.

Het tijdsdenken

Zo redeneer ik, maar mijn werkgever niet (en veel werkgevers redeneren anders). Bij ons heerst nog altijd de cultuur van de tijd. In mijn arbeidsovereenkomst staat dat ik 38 uur per week moet aanwezig zijn, en om dat te controleren zijn er allerhande systemen in het leven geroepen. Wat ik nu precies allemaal uitvreet in die 38 uur dat ik mij aan de andere kant van de prikklok bevind, dat is blijkbaar niet zo belangrijk. Zie ook de evaluatiegesprekken die vaak als een administratieve last beschouwd worden.

Zolang mijn werkgever dus weet dat ik niets anders kan doen dan aan mijn bureau zitten is hij tevreden. Zolang ik elke dag 7u36 aanwezig ben is het goed, blijkbaar.

Ramen lappen

Maar ik mag af en toe thuiswerken. En laat me maar meteen eerlijk zijn: ik zit dan geen 7u36 continu achter mijn bureau thuis. Daar zit ik niet naar mijn scherm te turen en de klok in de gaten te houden totdat ik mag gaan “uitprikken”. Ik geef in mijn agenda op wat ik die dag zal presteren, en het gebeurt vaak dat dat werk in brokjes en stukjes gepresteerd wordt. Soms maak ik ook dagen van meer dan 12 uur, omdat ik een bepaalde taak zo leuk vind dat ik niet kan stoppen.

Maar ik ga ook al eens een wandeling maken, of ik lap de ramen, of ik schrijf een artikel voor deze site, of ik ga lunchen met mensen en dat loopt dan wat uit. En dat allemaal tijdens de officiële werkuren, stel je voor. Maar mijn werk is wel gedaan.

De macht om plezier te ontnemen

Dus wat is het probleem dan? Vaak wordt er verwezen naar een gebrek aan vertrouwen van werkgevers dat de oorzaak is van het niet toelaten van thuiswerk. Maar dat valt makkelijk op te lossen met duidelijke doelstellingen en afspraken. Volgens mij zit het probleem dieper: mijn werkgever kan niet zien of ik braaf achter mijn bureau zit, mijn werkgever weet dat de kans bestaat dat ik ondertussen ook wat plezier heb thuis, of wat nuttige zaken doe zoals een aangetekende zending gaan ophalen.

En dat wringt bij velen, daar ben ik zeker van. Niet alleen bij de werkgever, ook bij collega’s die niet aan thuiswerk kunnen doen. De mens is vaak een geniepig, jaloers beest. En als hij de kans ziet om iemand anders omwille van machtsverhoudingen een minder fijne tijd te doen beleven, dan zal hij dat niet nalaten. Wat bedoel ik daar precies mee? Door niet op kantoor te zijn win ik verplaatsingstijd die ik voor andere zaken kan gebruiken. Door thuis te werken kan ik een aangetekende zending gaan ophalen. Ik kan dus mijn vakantiedagen gebruiken voor vakantie, en niet voor vervelende zaken. En ik ben er zeker van dat dat een deel macht is die sommigen niet graag afgeven. De macht om anderen plezier te ontnemen, die geven sommigen niet graag af.

Nu, ik schrijf bijna alleen daar over, maar uiteraard spelen er ook nog een hele hoop andere factoren mee. Maar die vind je al op genoeg andere plaatsen, zoals hier.

Werk jij af en toe thuis, of vaak, of nooit? Zou je het graag doen? Voorstander, tegenstander? Laat het hieronder weten.

En delen maar!

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

5 gedachten over “To thuiswerk or not to thuiswerk

  1. Ik werk nooit thuis, dat kan niet in de branche waarin ik werk. En ja, soms baal ik daar enorm van. En soms ben ik ook jaloers op mijn man, die wél thuis kan werken. En soms ook boos, omdat hij daar geen gebruik van maakt en liever 2,5 uur in de trein zit per dag om toch maar op kantoor te werken … ;)

    Het roept dus nogal wat op bij mij ;)

  2. Vroeger toen ik nog 2 uur heen en 2 uur terug pendelde dan werkte ik standaard 1 dag per week thuis. Had dit zo afgesproken bij ondertekening van mijn contract en stond ook op de uitvoering ervan. Gelukkig heb ik een collega/team chef die ook 2 uur heen en 2 uur terug moet pendelen en zelf 2.5 dagen per week (de ene week 2 de andere 3) thuis werkt, dus het pad was voor mij al geopend.

    Nu ik nog maar 1 uur heen en 1 uur terug pendel werk ik enkel thuis ‘in functie van’. Dus in functie van een vergadering in bv. de voormiddag waarvoor een verplaatsing naar de werkplaats zinloos is. In functie van de TV-Gas-Elektriciteit-… man die per sé overdag moet langskomen en dan moet er iemand thuis zijn.

    Ik krijg de vrijheid op mijn job om zelf te bepalen wanneer ik thuis werk (uiteraard in overleg met de team chef, indien ze niet thuis werkt) en krijg ook het vertrouwen dat ik hier geen misbruik van maak.
    Bij ons is thuiswerken al zodanig ingeburgerd en aanvaard dat ik zelfs een mailtje kan sturen naar de collega’s wanneer ik thuis ben dat ik ‘even naar de winkel/dokter/post/…’ ga en binnen een uurtje weer bereikbaar ben. Dat is dan mijn middagpauze :-)

  3. Toen ik mijn ontslag indiende stelde mijn baas voor om een dag per week thuis te werken om te besparen op de opvangkosten van mijn kindjes. Hoewel dit me aanvankelijk een prachtig aanbod leek (en het mijn ego wel streelde dat men moeite deed om me te houden en er een primeur in het bedrijf voor over had), heb ik eerlijk bekend aan mijn baas dat dit mij onmogelijk leek. Ik moest toegeven dat de opvangkost niet gereduceerd zou kunnen worden, of dat ik mij thuis niet aan de nodige werkuren zou kunnen houden. Met een éénjarige tweeling in huis zag ik niet goed hoe ik zou kunnen werken.
    Als de kindjes naar school gaan of als je geen kinderen hebt, lijkt het mij goed! En anders, als je het doet om de reistijd te verkorten, moet je ook je kinderen wegbrengen of ‘s avonds werken (en veel te lang opblijven).

    Mijn man doet het wel eens, hij hoeft niet zo nodig op kantoor te zijn en als de werf dichter bij huis dan bij kantoor ligt, begint hij de dag met bureauwerk thuis. Maar dan ben ik in de buurt voor de kindjes ;) Op zijn werk is het belangrijk dat alles afgewerkt is, de gepresteerde uren zijn van ondergeschikt belang. Hij werkt wel in een firma met kantoren en werven verspreid over de hele wereld en op steeds wisselende locaties. De bazen zijn waarschijnlijk genoodzaakt de controle wat los te laten. Hoewel die werkuren voor de arbeiders wel strikt aangehouden worden. Het hangt dus ook van je functie af of het kan.

  4. Bij mijn huidige werkgever is thuiswerken standaard en goed geregeld, er is alleen een kantoor om klanten te ontvangenen voor team meetings. Verder zijn er regelmatig afspraken bij de klant, op klantlocatie. Vrijwel zonder uitzondering betekent dat laatste: naar de Randstad, met een halve dag reistijd bovenop de werkdag. Het is fijn dat af te kunnen wisselen met een dag thuiswerken. Maar als ik heel eerlijk ben, voel ik me geinspireerder door een dagje onder de mensen (klant of collega’s). Gesprekken werken voor mij vele malen beter dan telefoon, email en online conferentie als het gaat om afstemming, voorkomen of oplossen van spraakverwarringe, en signaleren van mogelijke toekomstige opdrachten.
    Zoals altijd gaat het om het evenwicht.

  5. Met mijn job kan dat (nog) niet, maar werken vanuit een kantoor dichter bij huis zou op termijn wel mogelijk moeten zijn. Dat zal vooral voor de collega’s die van ver komen een stuk aangenamer zijn maar ikzelf werk op 7 km dus veel dichter dan ons hoofdkantoor kan niet. Ik zou geen nee zeggen tegen een dagje thuiswerken of in een ander kantoor, maar ik zou eigenlijk mijn collega’s wel missen. Niet alleen voor de sfeer of het getetter maar ook voor het up-to-date houden van onze kennis. Onze sterkte is het feit dat we met een groep ongeveer 10 jaar samen die job doen en ik zou het gevoel hebben dat het afbrokkelt.
    Voor mezelf zal ik ook eerlijk toegeven dat de verleiding van mijn laptop te groot zou zijn als ik kijk hoeveel tijd ik er momenteel aan spendeer (en de strijkmand, die blijft onaangeroerd)

Reacties zijn gesloten.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten