Skip to main content

Welkom in de hel van…

… City2, te Brussel. Voor zij die het niet kennen: City2 is een shoppingcenter in de Nieuwstraat in Brussel, dé winkelstraat van België. En Pedro is daar geweest, en Pedro vond het niet echt een topervaring. Of ook weer wel, achteraf bekeken. Ik ben er achter gekomen dat ik de laatste jaren enorm anders ben gaan denken over geld en consumeren en van die dingen, gewoon door een bezoekje aan de City2.

Vroeger had ik een hekel aan dergelijke paleizen van de consumptie omdat er altijd zo veel volk is. Ik ben niet graag op plaatsen waar veel volk is, en daarom was ik ook niet graag in winkelstraten en van die dingen. Maar deze week moest ik er toch maar eens heen. Dat zit zo: mijn petekind verjaart, en als peter kan ik daar natuurlijk niet toekomen met lege handen. Wil ik ook niet, ik geef haar doodgraag cadeautjes. Op het verlanglijstje van de schat: een spelletje voor de Nintendo DS.

Pedro dus naar de City2, want op de bovenste verdieping is er een grote Fnac, daar zou ik wel vinden wat ik zocht. Ik dus de City2 in, en zo snel mogelijk naar boven. Wat me op die toch al opviel: mensen slenteren enorm in zo’n shoppingcenter. Niemand lijkt er zich van bewust dat er daar ook mensen rondlopen die gericht naar iets op zoek zijn, dus ik heb een stuk of 6 vrouwen van middelbare leeftijd, én een achttal bejaarden omver gelopen. Sorry, dames (want het waren allemaal dames).

Maar uiteindelijk toch in de Fnac geraakt, en in één rechte lijn naar de games-afdeling. De titel die ik zocht was er natuurlijk niet, en de vriendelijke bediende wist me te zeggen dat het een hele tijd zou duren vooraleer dat terug binnen was. Het zou nooit meer binnen zijn voor het verjaardagsfeestje. Maar Pedro geeft niet op, oh neen. Ik dus terug de Fnac uit, en op het grondplan van het shoppingcenter gezocht naar een andere winkel die dat zou kunnen hebben. En wat zien we op dat plannetje: een Bart Smit!

Ik ben een echte man, ik kan plannetjes lezen. Dus na de rode bol gevonden te hebben (“u bevindt zich hier”) en wat oriëntatie dacht ik dat de Bart Smit wel makkelijk te vinden zou zijn. Niet dus, ik liep daar gewoon verloren. Misschien was ik wat té gehaast, dat kan ook. Maar door dat ronddolen werd ik gewoon misselijk, letterlijk. Ik werd gek van alle lichtjes, al dat blinkend gedoe. En mijn maag keerde van de geuren: warme suikerwafels (walgelijk, vind ik dat), stukken pizza, een brasserie. Dat stoot in zo’n shoppingcenter een geur uit die ik niet met eten associeer, maar met opgewarmde, flauwe en véél te zoete kost. En dan nog al die lichtjes erbij, al dat uiterlijk vertoon, de blinkende vloer, ik werd gek.

Na wat zoeken toch de Bart Smit gevonden, én het spelletje hadden ze daar nog. Ik dus tevreden naar de kassa. Voor mij was er een vrouw die een puzzel moest terugleggen omdat ze maar tien euro had, en de twee puzzels samen kostten 13 euro. Vond ik erg jammer, en ik was er enorm verbaasd door. Ik heb dat nog nooit meegemaakt, maar de vrouw blijkbaar wel. Zonder problemen maakte ze een keuze. Soit, het was aan mij, ik betaal en ik wil terug naar huis.

Ik zie een bordje met uitgang, ik volg dat, en plotseling blijk ik haast aan de andere kant van Brussel te staan, bij manier van spreken. Na wat zoekwerk vind ik de Nieuwstraat terug, en ik kan dus mijn reis verder zetten. En toen zag ik iets wat me deed breken, ik was helemaal overstuur. In de Nieuwstraat zat een bedelaar, niets uitzonderlijks, je ziet dat wel vaker. Maar in hetzelfde beeld zag ik een suikerwafel, waarvan twee beten genomen waren, gewoon op de grond liggen, op drie meter van die bedelaar. Het contrast kon niet groter zijn: iemand had zijn wafel daar op de grond gegooid, of die was gevallen. Alleszins vond die het de moeite niet meer om die op te rapen. En iets verder zit er iemand die moeten bedelen om te overleven.

Normaal geef ik nooit iets aan bedelaars. Niet omdat ik vind dat ze maar werk moeten zoeken ofzo, maar wel omdat ik vind dat de overheid die mensen moet opvangen met belastinggeld dat ik ook afdraag. Maar toen kon ik het niet laten en ik heb de bedelaar een euro gegeven. Schuldgevoel, ofzo, ik weet het nog altijd niet.

Maar wat heb ik dus geleerd op die trip: de consumptiemaatschappij zegt me niets meer. Vroeger kon ik geen computerwinkel voorbij lopen of ik moest eens binnenspringen om te kijken naar de nieuwste speeltjes. Ik kocht ze dan wel niet, maar een paar weken later dan toch weer wel. Nu wilde ik gewoon zo rap mogelijk weg zijn daar. Mijn laptop werkt nog goed, mijn tv is ook nog in orde. Ik heb geen dvd’s meer nodig, dus in die rommelbakken grabbel ik ook niet meer.

Ik lees op andere blogs vaak de tip: “ga zo weinig mogelijk naar de winkel, dan moet je niet aan de verleidingen weerstaan, want je wordt er niet aan bloot gesteld”. Welnu, ik word niet meer verleid. Het zegt me niets meer, en dat is best een fijn gevoel. Al die luxe, ik kan ze me permitteren, maar ik hoef ze niet meer. Ik heb een vriendin die ik doodgraag zie, dat is mijn luxe. En mijn petekind die ik zie opgroeien tot een volwassene, en ouders en schoonouders die me graag zien, en vrienden die zich graag lazarus met me drinken. Dàt is luxe.

Het enige nadeel: het gevaar bestaat dat je je superieur gaat voelen, dat je andere mensen als dom gaat beschouwen. Maar dat is helemaal niet zo. Ieder doet wat ie wil, en dat meen ik echt waar. Ik wil niemand bekeren, maar ik ben altijd bereid om mijn mening over dat soort dingen te delen. Vandaar ook deze blog, vandaar deze blog.

En nu? Op naar het verjaardagsfeestje!

En delen maar!

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

6 gedachten over “Welkom in de hel van…

  1. Herkenbaar, dat gevoel als je in een winkelstraat loopt. Al die wanhopige mensen, op zoek naar ‘iets’ dat ze blijkbaar nog missen… Ik ben heel blij met internet, voor de -weinige- dingen die ik meen toch nodig te hebben.

    Het is een fijn en rijk gevoel om een tuinwinkel ofzo door te lopen om met je kindjes naar de vissen en andere beestjes die ze daar hebben te kijken en met niets, behalve de kindjes dan, weer buiten te staan omdat je gewoon echt weet dat je alles dat je nodig hebt, al hebt. En dan kijk ik de mensen die een tientje betalen voor een bos dooie takken of zilver gespoten dennenappels toch wat meewarig aan, ook omdat het tuincentrum aan een groot bos grenst.

    Ieder het zijne, maar aan mij verdienen ze niets meer.

  2. Pedro,

    Een woordje uitleg over die bedelaars: als je een beetje rondkijkt in de grote steden dan zul je zien dat ze op regelmatige afstand van mekaar zitten in de grote winkelstraten. Als je nog wat beter kijkt dan kun je zien dat sommigen van hen IDENTIEK dezelfde bordjes hebben, je weet wel: kindje ziek, heb geen eten, enz.

    Dit zijn georganiseerde groepen van bedelaars. Hou ze in de gaten tot ‘s avonds en ze worden opgepikt met de Mercedes.

    Als je me niet gelooft, dan doe je volgende keer deze test: koop één van hen een suikerwafel. Wedden dat ze hem weigeren en om geld vragen? Zolang mensen blijven geven gaan we er nooit vanaf geraken.

    Jammer dat je in de val bent gelopen …

  3. Voor computerspelletjes is er een heuse tweedehandsmarkt. De prijzen zijn dan spotgoedkoop, en je ziet er niet aan of het gebruikt is of niet, want het is tenslotte maar software. Je kan gewoon bestellen op het Internet, en je bespaart benzine/dieselkosten en ook het milieu (toch ook iets waarmee je spaarzaam moet omspringen, denk ik zo).

    1. bedankt voor de tip! Ik wist echter net iets te laat wat de schat wilde hebben, dus dat kreeg ik niet meer geregeld. Maar wel iets om over na te denken (en ik zal daar eens een artikel aan wijden)

  4. Helemaal mee eens! We woonden 3 jaar lang op 10 minuten lopen van City2 en ik heb het gehaat! De flat en het winkelcentrum. Ik vond het benauwd, te lage plafonds, ellendige roltrappen, trappetjes waar je met de kinderwagen niet makkelijk op en af kunt, plattegronden die ‘op de kop’ hangen…breek me de bek niet open, ik krijg nog de kriebels als ik eraan denk.

  5. Ik ben tijdens onze vakantie ook eens naar de dichtstbijzijnde stad geweest (Emmen in Ndl) en kan trots zeggen dat we ook niet echt veel gekocht hebben. ‘Niets’ zou niet lukken maar het kopen ‘van de goesting’ is toch sterk verminderd. Nog een lange weg te gaan (en ik denk dat het er bij ons niet in zit om echt zuinig te leven) maar we hebben genoten van het dagje slenteren en rondkijken.

Reacties zijn gesloten.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten