Skip to main content

Zo snel mogelijk een huis! (burengedoe)

Jaja, een huis kopen. Dat is een goede investering, goed voor je pensioen, blablabla. Allemaal goede redenen om een huis te kopen, maar die staan even allemaal op de achtergrond. Ik wil een huis om van dat burengedoe verlost te raken.

We wonen in een groot appartementsgebouw. Het wordt netjes onderhouden, er zijn strikte regels en daar wordt op toegezien. En dat is ook nodig als je met mensen op een kleine oppervlakte leeft: voor je het weet leef je in een stort dat enorm stinkt en veel lawaai maakt. En dat willen we niet, dus we houden ons ook aan de regels, niet meer dan normaal. Maar eergisteren slaagde een buur er in om mijn avond te verpesten (maar goed dat onze nationale ploeg gisteren nog eens gewonnen heeft, ook al was het maar tegen een hoopje ongeregeld). Wat heeft die buur gedaan om mij nog heviger te laten zoeken op immosites?

Wel, zoals vaste lezers weten heb ik een barbecue. En ik heb een groot terras, zo eentje dat groter is dan de terrassen boven mij. Dus ons terras steekt wat uit, ideaal om een barbecue op te plaatsen. Maar vooraleer we beslisten om een barbecue aan te schaffen heb ik me toch maar goed geïnformeerd of dat mocht. Volgens het huishoudelijk reglement van het gebouw mogen houtskoolbarbecues niet gebruikt worden. Om zeker te zijn ging ik het maar even vragen aan mensen die in de beheerraad zetelen. En die verzekerden me dat het geen enkel probleem was.

Eergisteren was ik dus een dood beest aan het roosteren, en plotseling werd ik aangesproken door één van mijn buren. Nuja, die laatste zin klopt niet helemaal. Van aanspreken was geen sprake, het was aanroepen. En een directe buur is het ook niet. We spreken over een koppel dat drie verdiepingen hoger woont, en drie appartementen meer naar links.

Dus die buur hing over de balustrade en riep me toe dat ik niet mocht barbecueën, dat dat verboden was. Ik en mijn vriendelijke zelve antwoordde heel vriendelijk dat het grillen van kadavers op houtskool verboden was, maar dat gas geen enkel probleem was. En dat dat zo in het huishoudelijk reglement stond, én dat dat volgens de mensen uit de beheerraad geen enkel probleem was. Hieronder nog wat enkele van de zinnen die ze mij toeriep:

  • “dan moeten we onze reglementen maar eens naast elkaar leggen, want het is verboden”
  • “ik woon hier al zeven jaar en niemand heeft dat ooit gedaan en dat mag niet”
  • “ik kan geen raam openzetten” (door de rook zal het niet komen, want zo’n barbecue rookt amper, ik denk dat ze reuma heeft en dat is heel jammer, maar daar kan ik niets aan doen)
  • “we zullen allemaal eens zo gaan beginnen” (doe maar, het mag!)

Ik probeer rustig te blijven, maar het briesen ging maar door. Ik had geen zin om te blijven roepen en draaide dan maar mijn rug. En het “gesprek” viel stil.

Na het eetfestijn toch nog maar eens mijn huishoudelijk reglement genomen en daar stond mijn stelling inderdaad bevestigd. Om zeker te zijn (ik kon een verouderde versie hebben) toch nog maar eens gaan aanbellen bij de buren van de beheerraad. En wat bleek? De klaagster had al naar hen gebeld om eens goed door te klagen. En ze kreeg als antwoord dat het geen enkel probleem was.

Maar kijk, daar word ik nu eens lastig van. Ik probeer zoveel mogelijk rekening te houden met mijn buren. Wie op bezoek komt weet dat ze niet in de gang moeten roepen, en als we buiten op het terras zijn wil ik ook dat iedereen zijn stem en volume rustig houdt. En als ik problemen heb met mijn buren, dan ga ik aanbellen en leg ik de situatie vriendelijk uit (zoals die keer dat mijn directe buren het nodig vonden om aan mijn kant van het terras gekruide sigaretten te roken. Gevolg => Pedro werd high in z’n bed. Even uitgelegd, begrip gekregen, gedrag aangepast).

Dus ik ben geen aso die er maar op los leeft, integendeel. Ik weet hoe moeilijk samenleven kan zijn en probeer dan ook zoveel mogelijk met alles en iedereen rekening te houden. En ik ben geen onmens: als mensen mij wijzen op gedrag dat stoort, dan zal ik daar begrip voor opbrengen en dat gedrag proberen aan te passen. Dat is niet meer dan normaal. Maar op zo’n manier gaan we niet met elkaar om.

Het gevolg: ik trek me geen h** aan van de last die ze heeft. En als ik dat klein beetje rook haar richting zie waaien, dan zal ik een ferme glimlach niet kunnen onderdrukken. En ik heb zin om haar ook een briefje te sturen, dat zou dan als volgt gaan:

Beste mevrouw met reuma,

Ik verwijs naar ons gesprek van 14/08/2012, om 19u30. Al voldeed het niet volledig aan de definitie van “gesprek”, maar u begrijpt wat ik bedoel. Uit het geroep kon ik opmaken dat u er van uit ging dat ik niet mag barbecueën op mijn terras. Uit navraag bij de beheerraad, en uit nazicht van het huishoudelijk reglement, blijkt dat ik dit echter wel mag.

U zou last hebben van de rook en de geur. Dat verbaast mij: uw terras is zo’n 10 meter van het mijne verwijderd. Maar we gaan hier niet verder over discussiëren. U beweert last te hebben, dan zou dat best wel eens zo kunnen zijn. De ene mens kan al wat meer verdragen dan de andere, zo gaat dat.

Maar ik kan helaas geen rekening houden met uw opmerkingen. Ik hou immers enkel rekening met opmerkingen als ze op een volwassen manier gebracht worden. En dan bedoel ik dus niet “het roepen over de balustrade”. De volgende keer antwoord ik ook niet meer, ik denk immers dat veel mensen hinder ondervinden van dat lawaai, en ik wil die mensen hun rust niet verstoren.  Ik ben altijd bereid tot dialoog, maar dan zal u even moeten komen aanbellen.

Maar ik kan dus geen rekening houden met uw opmerkingen. Enerzijds omdat ik dat, volgens de reglementen, niet hoef. En anderzijds omdat ik dat niet meer wil. Als u vriendelijk uw punt had gemaakt, dan had ik daar graag rekening mee gehouden. Maar nu dus niet meer, ik laat me niet onterecht afsnauwen van op een balkon.

Maar ik heb ook goed nieuws: wij zijn aan het zoeken om een huis te kopen. U zal merken wanneer het zover is als er een verhuislift tegen het terras staat (die kan wat lawaai maken, ik zeg het alvast op voorhand). Ik zal de barbecue meenemen, beloofd. Maar ik zal u niet uitnodigen op de housewarming, want dat zal ook een barbecue zijn. En u kan niet tegen de geur.

Oh ja, als u nog eens een raam niet open krijgt, dan mag u mij altijd vragen om u te komen helpen.

Met vriendelijke groeten,

Pedro Van Teljecenten.be

Ik heb echt zin om dat in haar brievenbus te gaan steken. Zo’n mensen moeten misschien maar eens geconfronteerd worden met hun gedrag en wat ze daarmee bereiken. Ik vroeg me altijd al af waar de “verzuurde” mensen wonen. Welnu, op zo’n tien meter van mij blijkbaar. Maar ik weet niet of dat zo’n goed idee is, ik kan nogal opgedraaid raken in dergelijke situaties, en misschien maak ik het alleen maar erger.

Dus we blijven verder zoeken naar een huis. Dan kunnen ze me al niet meer toeroepen van op een balkon. Iemand tips over hoe ik hier verder mee om moet gaan? Heb je zelf ook gedoe met de buren, en hoe pak jij dat aan? Laat het hieronder weten.

En delen maar!

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

13 gedachten over “Zo snel mogelijk een huis! (burengedoe)

    1. De brief is heel raak Pedro en prachtig geschreven met heel wat leuke kwinkslagen, maar moet Bladez hier gelijk in geven: ik denk dat je hem beter niet post.

      Zo’n mensen kun je nu eenmaal best negeren, hoe moeilijk dat ook is. Hopelijk heeft de barbecue toch nog gesmaakt ;)

      1. Het gaat er mij om dat ik die mensen erop wil wijzen dat ze door hun gedrag het tegenovergestelde krijgen van wat ze eigenlijk willen. Zo gefrustreerd en zuur rondlopen, dat helpt niets, integendeel.

  1. Weet je Pedro het is heel erg vervelend allemaal maar als je straks een huis hebt gekocht dan kunnen mensen ook heel vervelend zijn hoor. Zelfs als je een vrijstaandhuis hebt. Dat hebben wij helaas zelf ondervonden dus. Sterkte met deze situatie!!

  2. Hey Pedro, ik vind dat je het goed opgelost hebt (navragen of je wel gelijk had en voor de rest negeren) maar ik zal je moeten teleurstellen: ook na de aankoop van een eigen huis kan je vervelende buren hebben (beetje zoals schoonouders, je kan die ook maar in beperkte mate kiezen hé). Ofwel moet uw budget toereikend zijn om een afgelegen villa aan te schaffen :-)

    Wij wonen in een wijk waar wij zo ongeveer de jongste bewoners zijn (nuja, ongeveer). Dat wil zeggen dat al onze buren tussen de 60 en 70 zijn (dat waren de eerste bewoners van deze huizen), dus allemaal met pensioen of brugpensioen. Ze zijn allemaal thuis en hebben de tijd om elke ochtend hun voordeur te kuisen, elke dag de blaadjes van hun gazon te rapen enz. Wij hebben daar dus geen tijd voor en dat is eraan te zien. We hebben al een deel van het huis mooi gerenoveerd en onze tuin ligt er vrij netjes bij (maar niet vergeleken met de omliggende kortgeknipte gazonnetjes). Zelf moest ik voldoende tijd en goesting hebben, ik hou niet echt zo van die gelikte tuinen, maar da’s iets anders natuurlijk.

    Ik kan niet zeggen dat we problemen met de buren hebben, maar na 7 jaar zeggen we nog altijd niet meer dan hallo als we elkaar zien. Er is echt geen klik en we weten dat ze het nog steeds jammer vinden dat hun dochter ons huis niet kon kopen. Dezelfde buurvrouw heeft 2 jaar geleden ook eens luidkeels op haar terras zitten verkondigen hoe slecht het gemeenschapsonderwijs wel was en hoe crapuleus die kinderen wel zijn, goed wetende dat wijzelf en mijn kinderen naar die school geweest zijn/gaan. Ik had toen zin om even luid te antwoorden dat we allevier goed terechtgekomen zijn, allevier ingenieur zijn en dus waarschijnlijk meer verdienen dan haar kinderen, maar ik ben dus te beleefd (of goed opgevoed) om dat effectief te doen. Aangezien ik nog steeds niet weet of ze het vertelde opdat ik het echt zou horen of dat het gewoon toeval was, laat ik het maar zo, maar blijkbaar ben ik het nog niet vergeten :-)

    O, en nog iets anders om voorbereid te zijn als je van ‘t stad zou verhuizen naar de suburbs: lawaai dat er hier is! Grasmachines, doe-het-zelf-geslijp, echt alle dagen, soms kan ik niet rustig in de tuin zitten. Nu en dan is er ook iemand van enkele huizen verder die heel hard Will Tura plaatjes draait haha.

    ‘t Is hier wel aangenamer voor de BBQ-liefhebber: de zon kan nauwelijks schijnen of de hele gemeente ruikt en rookt dat het een lieve lust is ;-)

    Succes met de huizenjacht!

    1. Oh, maar ik weet wel dat het altijd wel iets is, hoor. Buren kunnen lastig zijn. En dat lawaai is echt wel een plaag.

      Ik hoef niet goed overeen te komen met m’n buren, al mag dat altijd. Leven en laten leven, dus.

      Maar niemand heeft vanop een balkon naar mij te roepen als het onterecht is, vind ik zo

  3. Negeren en niets mee doen. Je wint hier niets mee. Ik weet het frustratie is altijd groot en in gedachte heb je ze wel honderd keer gezegd wat je van ze vind. Ik heb hetzelfde met enkele mensen. Wij wonen in een vrijstaand huis met naast ons en achter ons directe buren. Achter ons is goededag. In het verleden hebben ze vaak stiekeme dingen uitgevreten bij ons. De naaste buren wonen er nu anderhalf jaar en van de man krijgen wij een goededag en van de vrouw moet ik de 2e nog krijgen. Ooit heeft ze één keer goededag gezegd. Zelfs voorgesteld heeft ze zich niet. Ze wonen in het huis gehuurd omdat het eigenaar het niet verkocht krijgt. Ooit heb ik hoop dat daar iemand anders inkomt waarbij het wel klikt. Dit is voor ons al de 5e buur.

  4. Ik sluit me aan: leuk geschreven brief maar laat het daarbij.

    Bij de rest sluit ik me ook aan: een eigen huis is zeker niet dé oplossing voor dat soort problemen. Blaffende honden, kinderen die instrument leren spelen, wereldvreemde buren die komen vragen of het wel veilig is dat hun 18-jarige dochter een week met school naar Spanje gaat, “met die dictatuur en al” … problemen en rariteiten zullen er altijd zijn.

    Het is maar hoe je ermee om gaat – “Spanje? Levensgevaarlijk jong, niet doen!” – een mens mag al eens lachen in ‘t leven.

  5. Toch wel een foutje in het contract. Ik heb al op twee appartementen gezeten, en telkens was dit ook verboden. Het brengt inderdaad wel overlast mee, en zo’n gas toestanden is ook niet zonder gevaar.

    1. 1. “overlast” is relatief. Mijn terras steekt 4 meter naar voren uit. Mijn barbecue staat dus niet te bakken onder het terras van iemand anders. Alle rook (het weinige dat er is, want een gasbarbecue heeft bijna geen rook) “verlaat” dan ook onmiddellijk het gebouw.
      2. Inderdaad levensgevaarlijk. Je hoort haast dagelijks nieuwsberichten van mensen wiens barbecue ontploft en waarbij er gewonden, doden en heel wat materiele schade te betreuren is.

  6. Het is toch maar een kutmentaliteit. Hey, het mag, want het staat niet in het reglement dat het niet mag. Er staat ook nergens dat je geen groene rochels op uw gemarineerde lapjes mag mikken.

    1. beetje last van de warmte? Je kan misschien mijn post nog eens lezen.

      Toen ik dat ding wilde aanschaffen heb ik het reglement erop nagekeken => geen probleem
      Voor alle zekerheid ook aan de mensen van de beheerraad gaan vragen of het problemen kon geven => geen probleem

      En het gaat mij vooral over de manier waarop. Mijn buur (nuja, buur, er zitten nog vijf andere appartementen tussen) had het mij ook op een beleefde, beschaafde manier kunnen meedelen, en dan had ik met haar opmerkingen waarschijnlijk rekening gehouden. Als je mijn artikel leest zal je ook merken dat ik er alles aan doe om zo weinig mogelijk last te bezorgen aan de buren. En als ik met de buren problemen heb, dan ga ik dat rustig meedelen, en dan is er resultaat.

      Het gaat mij dus vooral over de manier waarop. Het is een buur die ettelijke meters van mij verwijderd is. Mijn barbecue produceert amper rook, misschien een beetje geur. Het is niet zo dat ik een biomestcentrale op m’n terras geplaatst heb.

      Ook opmerkelijk: die buur woont wel erg ver af om ook maar iets van last te hebben. Dus ze zal heeeeeel weinig last hebben, en ze staat te roepen als de eerste de beste marginaal. Sorry, maar daar hou ik geen rekening mee. Ik denk dat de “kutmentaliteit” vooral bij haar te zoeken moet zijn.

      Oh ja, en nog iets: je bent hier te gast op mijn site. Iedereen mag hier zijn zeg doen, zelfs al wijkt de mening helemaal af van de mijne. Ik zou het hier ook graag netjes houden, en verwacht van de mensen die reacties posten hetzelfde.

      Ik heb ook een hoop scheldwoorden in mijn hoofd voor mijn buur, maar daarom pen ik ze nog niet neer. Het is niet omdat dit het internet is dat alles zomaar toegestaan is. Als er nog reacties volgen met dat soort taalgebruik wis ik ze gewoon. En dan kan jij je druk maken over “de vrijheid van meningsuiting”. Maar beleefd een mening uiten gaat ook.

      En nu jij weer

    2. Gomel, je reactie is nogal vreemd en onnodig lijkt me, vervolgens kun je ook niet goed lezen geloof ik, leer dat eerst maar eens, samen met fatsoen!

Reacties zijn gesloten.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten